Qəzəl 1693

به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1697

نه انجم است که زینت فروز نه فلک استکه بر صحیفه افلاک، نقطه های شک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1706

به آه برق عنان من آسمان تنگ استکه بر خدنگ قضا، خانه کمان تنگ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1736

حذر کنید ز چشمی که آسمان گون استکه همچو سبزه شمشیر تشنه خون است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1737

ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین استحصار عافیت باغ، گوش سنگین است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1744

گشاد دل به سخنهای آشنا بسته استنشاط گل به سبکدستی صبا بسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1748

ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده استهزار مرتبه در پای قاتل افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1754

رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده استکه قفل بر دهن بسته هیچ کس نزده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1757

جهان ز عکس رخ آن یگانه پر شده استمثال واحد و آیینه خانه پر شده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1764

عمارتی که نگردد خراب، همواری استگلی که رنگ شکستن ندیده هشیاری است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1782

شود ز داغ دل عاشقان خسته درستکه آفتاب کند ماه را شکسته درست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1784

ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشستز برق حسن، سیاهی بر این نگین ننشست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1788

ز باده حالت فرزانه می توان دانستحریف را به دو پیمانه می توان دانست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1794

ز زلف او دل عشاق را محابا نیستکبوتران حرم را ز دام پروا نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1796

دروغ شیوه طبع یگانه ما نیستشرر فشانی، کار زبانه ما نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1799

خراب چشم تو اندیشه عتابش نیستکه می پرست غم از تلخی شرابش نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1800

ز چاک سینه خود هر که قبله گاهش نیستبه هیچ وجه به درگاه قرب راهش نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1815

مبند دل به حیاتی که جاودانی نیستکه زندگانی ده روزه زندگانی نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1817

ستاره سوخته عشق را پناهی نیستدر آفتاب قیامت گریزگاهی نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1818

طریقِ مردمِ سنجیده خودستایی نیستکه کارِ آتشِ یاقوت ژاژخایی نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1820

میان خوی تو و رحم آشنایی نیستوگرنه بوسه و لب را ز هم جدایی نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1821

ز دام سوختگان عشق را رهایی نیستز لفظ، معنی بیگانه را جدایی نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1822

وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشتز رنگ و بوی، امید بقا نباید داشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1833

فغان که گرد سر او نمی توانم گشتچو زلف بر کمر او نمی توانم گشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1837

ز دیده رفت و قرار از دل شکیبا رفتشکست در جگرم سوزن و مسیحا رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1854

باران چو انجم از فلک گریه تاک ریختابر بهار، رنگ قیامت به خاک ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1855

شد یوسف آنکه رشته حب الوطن گسیختآمد برون ز چاه، کسی کاین رسن گسیخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1856

دندان نماند و حرف طرازی همان بجاستبرچیده گشت مهره و بازی همان بجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1864

کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟خونی که می خوریم زیاد از دهان ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1865

صبح گشاده رو در دولتسرای ماستچرخ کبود، خانه چینی نمای ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq