Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
با رخت آینه خوش عیش تمامی داردشانه با هر شکن زلف تو دامی دارد
Pərakəndə şeir 328خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرددامن افشان چو نسیم از سر دنیا گذرد
Qəzəl 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا رابه آب زندگی پرورده اند آن سرو بالا را
Qəzəl 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما راکه از مستان نمی گیرند خون جام و مینا را
Qəzəl 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا رابه جان بی نفس چون ماهیان کن سیر دریا را
Pərakəndə şeir 337مصر روشن ز جمال مه کنعان نشودتا برافروخته از سیلی اخوان نشود
Pərakəndə şeir 348لبش به ظاهر اگر حرف شکرین داردز خط سبز همان زهر در نگین دارد
Pərakəndə şeir 349شراب روز دل لاله را سیه داردچه حاجت است به شاهد سخن چو ته دارد
Pərakəndə şeir 351به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟به آفتاب، تماشا چه می تواند کرد؟
Pərakəndə şeir 353ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کردگره به ناخن از ابروی باز نتوان کرد
Pərakəndə şeir 354سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خوردچو رشته غوطه به سرچشمه گهر می خورد
Qəzəl 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت رافرو برده است فکر مصرع قدت قیامت را
Pərakəndə şeir 356چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازدز گرد بالش خورشید متکا سازد
Pərakəndə şeir 357غریب کوی تو در هر کجا وطن سازدز پاره های دل آن خاک را یمن سازد
Qəzəl 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود راکه از ظلمت برون آرم روان روشن خود را
Pərakəndə şeir 363کجا به سیر چمن با رخ گشاده نشدکه گل ز شاخ به تعظیم او پیاده نشد
Qəzəl 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر راز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را
Qəzəl 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش راکه چندین عقده در کار از سپند افتاد آتش را
Qəzəl 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش راکه می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را
Qəzəl 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش راز شیرینی به حلوا احتیاجی نیست جنگش را
Qəzəl 380به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش رابه نوبت پاس می دارند گلها خار راهش را
Qəzəl 381کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟که من پوشیده دارم از دل خود آرزویش را
Qəzəl 384مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفانکه از دریای گوهر، بهره خاشاک است ساحل را
Pərakəndə şeir 387می خرامید و صبوح از می بی غش زده بودلاله ای بود که سر از دل آتش زده بود
Qəzəl 387به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل راکه نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را
Pərakəndə şeir 402دل روبرو به خنجر مژگان چرا شودبا برق، خار دست و گریبان چرا شود؟
Qəzəl 401به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان راغبار خط لب بام است این خورشید تابان را
Pərakəndə şeir 404عمرم به تلخکامی مل خرج می شوداشکم به رنگ لاله و گل خرج می شود
Pərakəndə şeir 407هرکس که از رخ تو نظر آب میدهدخرمن به برق و خانه به سیلاب میدهد
Pərakəndə şeir 414چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید