Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بوسه از کنج لب یار نخورده است کسیره به گنجینه اسرار نبرده است کسی
Qəzəl 6829دل نبندند عزیزان جهان در وطنیکه به یوسف ندهد وقت سفر پیرهنی
Qəzəl 6830چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟پیش ازان روز که بسیار مرا یاد کنی
Qəzəl 6831تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟دست تا چند درین خانه زنبور کنی؟
Qəzəl 6836چند چون چشم هوسناک به هر سو بینی؟جمع شو تا هم از آیینه خود رو بینی
Qəzəl 6837چه به هر سوی چو کوران به عصا می بینی؟چاه زیر قدم توست چو وا می بینی
Qəzəl 6864اگر چه هست به ظاهر خراب درویشیز وصل گنج بود کامیاب درویشی
Qəzəl 6868ازان همیشه بود تازه روی درویشیکه متصل به محیط است جوی درویشی
Qəzəl 6888نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی
Qəzəl 6896در خاک و خون کشید مرا ترکزادهایمژگان به نازبالش دل تکیه دادهای
Qəzəl 6910آن را که هست گردش چشم غزالهایدر کار نیست رطل گران و پیالهای
Qəzəl 6912ای جان به قید گنبد خضرا چگونهای؟ای باده در شکنجه مینا چگونهای؟
Qəzəl 6913طفلی کز او مراست تمنای آشتیدارد به جنگ رغبت حلوای آشتی
Qəzəl 6941پنهان رخ چو ماه برای چه می کنی؟خون در دل نگاه برای چه می کنی؟
Qəzəl 6950چون رشته به همواری اگر نام برآریاز گرد گریبان گهر سر بدر آری
Qəzəl 6969تجلی سنگ را نومید نگذاشتمترس از دورباش لن ترانی
Qəzəl 6989کشتی تن را شکستم یللیاز حجاب بحر رستم یللی
Pərakəndə şeir 32در زیر بار مهره گل نیست دست ماز اشک تاک سبحه کند می پرست ما
Pərakəndə şeir 39هر نگه صد کاسه خون می خوردتا به مژگان می رساند خویش را
Pərakəndə şeir 41لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلبگنج از ویران، حضور دل ز درویشان طلب
Pərakəndə şeir 53سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
Pərakəndə şeir 304طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهدگدای دوربین فرزند خود را کور می خواهد
Pərakəndə şeir 517گرچه خاکیم پذیرای دل و جان شده ایمچون زمین آینه حسن بهاران شده ایم
Qəzəl 1406مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندتبه زور می چو مینا از میان مستان ربایندت
Qəzəl 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست
Qəzəl 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Qəzəl 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست
Qəzəl 1476هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف استهر حیاتی که نه در عشق سرآید تلف است
Qəzəl 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک استبه گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است
Qəzəl 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی استاگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است