Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
پیش قضا طلسم ز تدبیر بسته ایمسد شکر به رهگذر شیر بسته ایم
Qəzəl 536چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟شور صد بزم بود در لب خاموش مرا
Pərakəndə şeir 543دلبستگیی با دل بی کینه نداریمآن روز دل از ماست که در سینه نداریم
Qəzəl 542تازه دارد دل من خار و خس مژگان رااین سفالی است که سیراب کند ریحان را
Qəzəl 587به شاهراه توکل بود سفر ما رایکی است توشه و زنار بر کمر ما را
Pərakəndə şeir 614اگر ز تیغ کند روزگار افسر توبرون نمی رود این باد نخوت از سر تو
Qəzəl 627ز خامشی دل روشن شود سیاه مراسیاه خیمه لیلی است دود آه مرا
Pərakəndə şeir 636رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
Pərakəndə şeir 643پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنیمی توانی رام لیلی را ز استغنا کنی
Qəzəl 649Məhəbbət aləmində zahid yayar riyanı,Şəhərdə darğa qoyma, amandı, kəndxudanı
Qəzəl 670Qurubdu məclisi güllər yenə gülüstanda.Çiçəkli süfrədi bu bağdakı xiyaban da.
Pərakəndə şeir 673هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان
Qəzəl 671Oxşayar qəlbi məgər seyri-gülüstan tənha?Bəlkə də, verdi icazə bizə bağban tənha.
Pərakəndə şeir 682مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟
Qəzəl 807تا سوخت به داغ تو محبت جگرم راگلهای چمن آینه کردند پرم را
Qəzəl 823Hicran düyünü qafilə oldu sinəm üstə,Sarban uyuyur, qafilə qalmış hələ düzdə.
Qəzəl 852ای فکر تو نقشبند جانهایک حلقه ذکرت آسمانها
Qəzəl 876از شفق هر چند شوید چهره در خون آفتابزردرویی می کشد زان روی گلگون آفتاب
Qəzəl 908Belə bir ahu gözü görməyib heç yan yuxuda,Qəribə söhbət edir bir para insan yuxuda.
Qəzəl 920Bir ayna kimi vəslinə canan tələb eylə,Əvvəl evi tik, sonra da mehman tələb eylə.
Qəzəl 948هر که رو تابد ز عاشق، خط مشکینش سزاستگل که با بلبل نسازد دست گلچینش سزاست
Qəzəl 954روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماستشمع در فانوس از پروانه خودکام ماست
Qəzəl 957خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماستچون گهر گرد یتیمی خاک بازیگاه ماست
Qəzəl 963اهل معنی را تماشا مانع جمعیت استحلقه چشمی که شد حیران، کمند وحدت است
Qəzəl 981پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترستروی تلخ بحر از آب گهر شیرین ترست
Qəzəl 990عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرستچهرهٔ پوشیدهحالان را جمال دیگرست
Qəzəl 1001گوش گیران قفس را نکهت گلشن بس استدیده کنعانیان را بوی پیراهن بس است
Qəzəl 1004Səhraya saldı bizi Leyli edib məftun, yetər,Görsə ceyran ləprini yarpaqda çün Məcnun, yetər.
Qəzəl 1006گردش پرگار ما را حلقه مویی بس استمرکز سرگشتگی ها خال دلجویی بس است
Qəzəl 1014از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش استنقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است