Pərakəndə şeir 534

پیش قضا طلسم ز تدبیر بسته ایمسد شکر به رهگذر شیر بسته ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 536

چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟شور صد بزم بود در لب خاموش مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 543

دلبستگیی با دل بی کینه نداریمآن روز دل از ماست که در سینه نداریم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 542

تازه دارد دل من خار و خس مژگان رااین سفالی است که سیراب کند ریحان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 587

به شاهراه توکل بود سفر ما رایکی است توشه و زنار بر کمر ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 614

اگر ز تیغ کند روزگار افسر توبرون نمی رود این باد نخوت از سر تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 627

ز خامشی دل روشن شود سیاه مراسیاه خیمه لیلی است دود آه مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 636

رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 643

پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنیمی توانی رام لیلی را ز استغنا کنی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 649

Məhəbbət aləmində zahid yayar riyanı,Şəhərdə darğa qoyma, amandı, kəndxudanı

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 670

Qurubdu məclisi güllər yenə gülüstanda.Çiçəkli süfrədi bu bağdakı xiyaban da.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 673

هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 671

Oxşayar qəlbi məgər seyri-gülüstan tənha?Bəlkə də, verdi icazə bizə bağban tənha.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 682

مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش راوگرنه عشق مسکین چه دارد رونمای او؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 807

تا سوخت به داغ تو محبت جگرم راگلهای چمن آینه کردند پرم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 823

Hicran düyünü qafilə oldu sinəm üstə,Sarban uyuyur, qafilə qalmış hələ düzdə.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 852

ای فکر تو نقشبند جان‌هایک حلقه ذکرت آسمان‌ها

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 876

از شفق هر چند شوید چهره در خون آفتابزردرویی می کشد زان روی گلگون آفتاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 908

Belə bir ahu gözü görməyib heç yan yuxuda,Qəribə söhbət edir bir para insan yuxuda.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 920

Bir ayna kimi vəslinə canan tələb eylə,Əvvəl evi tik, sonra da mehman tələb eylə.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 948

هر که رو تابد ز عاشق، خط مشکینش سزاستگل که با بلبل نسازد دست گلچینش سزاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 954

روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماستشمع در فانوس از پروانه خودکام ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 957

خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماستچون گهر گرد یتیمی خاک بازیگاه ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 963

اهل معنی را تماشا مانع جمعیت استحلقه چشمی که شد حیران، کمند وحدت است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 981

پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترستروی تلخ بحر از آب گهر شیرین ترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 990

عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرستچهرهٔ پوشیده‌حالان را جمال دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1001

گوش گیران قفس را نکهت گلشن بس استدیده کنعانیان را بوی پیراهن بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1004

Səhraya saldı bizi Leyli edib məftun, yetər,Görsə ceyran ləprini yarpaqda çün Məcnun, yetər.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1006

گردش پرگار ما را حلقه مویی بس استمرکز سرگشتگی ها خال دلجویی بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1014

از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش استنقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq