Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به داغ عشق نباشد مرا جگر محتاجبه آفتاب ز خامی بود ثمر محتاج
Qəzəl 2294آفاق را کند به نفش مشکبار صبحباشد بهار عنبر شبهای تار صبح
Qəzəl 2295از بس مکدرست درین روزگار صبحاز دل نمی کشد نفس بی غبار صبح
Qəzəl 2306مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخترنج دست قضا را مکن نشان گستاخ
Qəzəl 2334وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرداین غبار از خاطر من دامن صحرا نبرد
Qəzəl 2372گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرداینقدر شد دانه خود را جدا از کاه کرد
Qəzəl 2376آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرداز دهان موج بیتابانه صد خمیازه کرد
Qəzəl 2397چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خوردعشق را سر رشته تدبیر بر هم می خورد
Qəzəl 2399این جواب آن غزل صائب که راقم گفته استتیغ دایم آب در جو دارد و خون می خورد
Qəzəl 2479حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کردهاندچشمه آیینه را خسپوش جوهر کردهاند
Qəzəl 2480Yəqin o bal gülüşə süd qatılıb, bir də şəkərCan alan ləblər isə duzludu, bilsən, nə qədər?!
Qəzəl 2517Zülfünün ətriylə şanə sərbəsər ənbər olar,Gözlərində sürmələr dil-dil ötən dilbər olar.
Qəzəl 2518عشق خوش سودا کف بی مغز را عنبر کندآه را ریحان، سرشک تلخ را گوهر کند
Qəzəl 2521جلوه ای سرکن که خون از چشم بلبل سر کنداشک شبنم بی حجاب از دیده گل سر کند
Qəzəl 2600رهنوردانی که چون خورشید تنها می رونداز زمین پست بر اوج ثریا می روند
Qəzəl 2601Kim ola guşənişin, göylə o, həmsöhbət olar,Fikri göylərdə gəzən qəlbi dolu həsrət olar.
Qəzəl 2614ای خط بیرحم ازان عارض دمیدن زود بودآن گل نشکفته را نادیده چیدن زود بود
Qəzəl 2631Saldı öz kölgəsini üstümə ol sərvi-rəvan,Elə bil çiynimə gül yarpağı qondu bu zaman.
Qəzəl 2640حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟داغ فرزندست فوت وقت، از دل چون رود؟
Qəzəl 2669Elə ki, gül dodağın meydən uzaq bir dəm olar,Cam batar matəmə, hər yan, elə bil, matəm olar.
Qəzəl 2686هرکه میگردد ز اهل ذکر، دانا میشودخاک چون تسبیح شد بینا و گویا میشود
Qəzəl 2710عاقبت کار نظربازان به سامان می شودگرد مجنون سرمه چشم غزالان می شود
Qəzəl 2743صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهدصبحدم بر صدق این معنی گواهی می دهد
Qəzəl 2792مبادا بر سر من سایه بال هما افتدکز این ابر سیه آیینه دل از صفا افتد
Qəzəl 2800مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد!که رزق خاک گردد تیر چون دور از کمان افتد
Qəzəl 2895سر منصور بار آن تیغ بیزنهار میآردنهالی را که خون آبش بود سربار میآرد
Qəzəl 2994به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازدزگرداب خطر خود را به مهد راحت اندازد
Qəzəl 3044زسوز دل مرا از چشم گریان دود می خیزدازین دریا به جای ابر نیسان دود می خیزد
Qəzəl 3104نهان در ابر دایم آفتاب زندگی باشدسیاهی نیل چشم زخم آب زندگی باشد
Qəzəl 3140Nə məsciddən xeyir gördüm, nə meyxanə çatır dadə,Daha başqa yerim yoxdur, gedim indi bu dünyadə.