Qəsidə 128

تا درد و محنت است در این تنگنای خاکمحنت برای مردم و مردم برای خاک

Xaqani Şirvani5 dəq
Qəsidə 131

گر نه شب از عین عید ساخت طلسمی بخمعین منعل چراست در خط مغرب رقم

Xaqani Şirvani8 dəq
Qəsidə 147

ای باغ جان که به ز لبت نوبری ندارمیاد لبت خورم می سر دیگری ندارم

Xaqani Şirvani7 dəq
Qəsidə 148

هر صبح سر ز گلشن سودا برآورموز صور آه بر فلک آوا برآورم

Xaqani Şirvani10 dəq
Qəsidə 154

ای قبلهٔ جان کجات جویمجانی و به جان هوات جویم

Xaqani Şirvani4 dəq
Qəsidə 169

دوش چو سلطان چرخ تافت به مغرب عنانگشت ز سیر شهاب روی هوا پر سنان

Xaqani Şirvani7 dəq
Qəsidə 172

نکهت حور است یا هوای صفاهانجبهت جوز است یا لقای صفاهان

Xaqani Şirvani8 dəq
Qəsidə 189

خورشید کسری تاج بین ایوان نو پرداختهیک اسبه بر گوی فلک میدان نو پرداخته

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 193

صبح خیزان بین قیامت در جهان انگیختهنعره‌هاشان نفخ صور از هر دهان انگیخته

Xaqani Şirvani4 dəq
Qəsidə 194

ماه نو دیدی حمایل ز آسمان انگیختهاختران تعویذ سیمین بی‌کران انگیخته

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 198

این آتشین کاسه نگر، دولاب مینا داشتهاز آب کوثر کاسه‌تر و آهنگ دریا داشته

Xaqani Şirvani7 dəq
Qəsidə 199

ای در عجم سلالهٔ اصل کیان شدهوی در عرب زبیدهٔ اهل زمان شده

Xaqani Şirvani7 dəq
Qəsidə 203

صبح خیزان بین به صدر کعبه مهمان آمدهجان عالم دیده و در عالم جان آمده

Xaqani Şirvani8 dəq
Rübai 47

چون سقف تو سایه نکند قاعده چیستچون نان تو موری نخورد مائده چیست

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 62

ناوک‌زن سینه‌ها شود مژگانتافسون‌گر دردها شود مرجانت

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 105

تا در لب تو شهد سخنور باشدنه‌شگفت اگر شهد تب آور باشد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 115

درد سر مردم همه از سر خیزدچون یافت کله درد قویتر خیزد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 123

دریاب که دل برفت و تن هم بنماندوان سایه که بد نشان من هم بنماند

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 134

بخت ار به مراد با توام بنشاندگردون ز توام برات دولت راند

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 135

روزی فلکم بخت بد ار باز آرداز این دل گم بوده خبر باز آرد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 139

خاقانی از آن کام که یارت ندهدنومیدی و چرخ داد کارت ندهد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 143

گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَردتب دوش تن مرا بیازرد به درد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 157

چون زاغ سر زلف تو پرواز کنددر باغ رخت به کبر پر باز کند

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 163

خاقانی ازین خانه و خوان غداربرخیز و به خانیان کلیدش بسپار

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 171

دل کوفته‌ام چو تخمکان ز آتش قهرلب شسته به هفت آب ز آلایش دهر

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 182

دل، سُغْبه‌یِ عشقِ توست، با تن مَسِتیزاینک دل و تن، تو راست؛ با من مَسِتیز

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 213

دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینملاله همه زآن رخ چو وردت چینم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 234

کشتند مرا کز تو پراکنده شومغم نیست اگر بر درت افکنده شوم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 255

بس کور دل است این فلک بی‌سر و بنزان کم نگرد به صورت آرای سخن

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 257

ای دوست به ماتم چه نشینی چندینکز ماتم تو شدیم با مرگ قرین

Xaqani Şirvani1 dəq