Oldu sənsiz çəmən, ey gül, məni-şeydayə qəfəs
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
Oldu sənsiz çəmən, ey gül, məni-şeydayə qəfəs,Nə çəmən, cümlə cahandır məni-rüsvayə qəfəs.
Aşiq azadə gərəkdir ki, dönər zindanəBərgi-güldən ola gər bülbüli-şeydayə qəfəs.
Ağladı bülbül əgər mən kimi hicran gecəsi,Nə üçün dönmədi bir mövclü dəryayə qəfəs?
Əndəlib-çəmənü güldə olan zati-şərif,Nə əcəbdir dəgə gər cümleyi-dünyayə qəfəs.
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Seyyida, aləmi-surət əgər olsaydı fəna,Ləfzlər olmaz idi dəhrdə mənayə qəfəs.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/seyid-ezim-oldu-sensiz-cemen-ey-gul-meni-seydaye-qefes
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Fariqimdən degiləm şad, vəli əğyarınBağrı qan olmaq üçün gül təki xəndan oluram.
Ölmə eşəgim, sabah olur yazÖlmə eşəgim, sabah olur yaz,Yonca bitibən işin olur saz.
Bir yaxşı üçün yaman sevərlərBir yaxşı üçün yaman sevərlər,Gül xatirinə tikan sevərlər.
Ləbbəstədir əhli-hal ağzıLəbbəstədir əhli-hal ağzı,El ağzı, demək, çuval ağzı.
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Gül dövridir əlində kömək kim ayağı var,Kövsər suyilə bağı-cinandan fəraği var
QurbanBu gün bir qönçə ləb yarı sevmişəm,Dəhanında tuti dillərə qurban,
Bilməm kiOğlum AzərəGün gəlib ta son vədələr yetincə,
Bu yerlərBu məkanda müşk-ənbər buyu var,Qara gözlüm gəzən yerdir bu yerlər,