Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چند روزی چو قلم سربه ته انداخته گیرورقی چند به بازیچه سیه ساخته گیر
Qəzəl 4703Bahar keçir, gözəlim, badə yoxdu, lalə götür,Bu lalə qəlbi yetir mey ilə vüsala, götür.
Qəzəl 4719بیرون میا ز گوشه میخانه در بهارلب بر مدار از لب پیمانه دربهار
Qəzəl 4735برق سبک عنان نرسد در شتاب عمرزنهار دل مبند به مد شهاب عمر
Qəzəl 4748اینطرفه که گنجایش غم می شود افزونهرچند شود سینه من تنگ فضاتر
Qəzəl 4757جوشن داودی قلمرو تدبیرنقش بر آب است پیش ناوک تقدیر
Qəzəl 4783هیچ جا از خوشی آثار نمانده است امروزخیر در خانه خمار نمانده است امروز
Qəzəl 4791چو آفتاب به هر ذره ای نگاه اندازچو ابر سایه رحمت به هر گیاه انداز
Qəzəl 4804به اختیار ز نزهت سرای جان برخیزگران نگشته ازین خاک آستان برخیز
Qəzəl 4806در کاهش است از سخن خود سخن طرازدر سمین به رشته بود بوته گدار
Qəzəl 4808اشکم ز دل به چهره دویدن گرفت بازاین خانه شکسته چکیدن گرفت باز
Qəzəl 4837حرف آن حسن بسامان از من مجنون مپرسشوکت بزم سلیمان از من مجنون مپرس
Qəzəl 4859چون صدف در حلقه دریادلان خاموش باشبا دهان گوهرافشان پای تا سرگوش باش
Qəzəl 4866Gülşən olsa, bülbül ol, od olsa, dön pərvanəyə,Harda bir tor qursalar, çevrilginən sən danəyə.
Qəzəl 4880شمع بر خاک شهیدان گر نباشد گو مباشلاله در کوه بدخشان گر نباشد گو مباش
Qəzəl 4920می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویشمی کنم تا هست ممکن حفظ آب روی خویش
Qəzəl 4921از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویشآنچنان کز گرد لشکر شاه می بالد به خویش
Qəzəl 4927نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودشمگر چشمی دهم درموسم خط آب ازدودش
Qəzəl 4972عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارشنفس صبح قیامت دمد از منقارش
Qəzəl 4975خواب چشم تو که ازناز بود تعبیرشمژه راسبزه خوابیده کند تقریرش
Qəzəl 4990چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟که ز عصیان خجلم بیش من از طاعت خویش
Qəzəl 5025مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیشکه از شکوفه بود در گذار، اختر عیش
Qəzəl 5053Sübh olub, saqi, götür kuzəni, dübarə gətir,O günəş camını gözlər bu üzüqara, gətir.
Qəzəl 5059هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش
Qəzəl 5060ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش
Qəzəl 5081شوخی که مرا هست تمنای وصالشوحشی تر از آهوی رمیده است خیالش
Qəzəl 5100بس که زند موج نور سرو روانشهاله ماه است طوق فاختگانش
Qəzəl 5167معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کندزان چهره لطیف مکن مو به یک طرف
Qəzəl 5173آتشین شد چهره خاک از می گلرنگ عشقچرخ شد خاکستری از آتش بی رنگ عشق
Qəzəl 5192در دل خلد چو تیر قضا هر ادای خلقرحم است بر کسی که شود آشنای خلق