Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Gözəl Pəri, mənlə yaman başlama,Mənim ərzim gedər, xana yetişər,
Bəri baxŞəninə dastan yazıram,Ay qoşa duran, bəri bax!
Ləzgi Əhmədlə Xəstə Qasımın üçüncü deyişməsiLəzgi Əhməd:**Səndən xəbər alım, ay Dədə Qasım,
Qara dənizQara dəniz, Qara dəniz,Sahilində uzanmışam,
Aşıq Nəsiblə Aşıq Heydərin deyişməsi (1)Aşıq Nəsib:Pul, var-dövlət olan kasıba gəlməz,
Abbasqulu Ağa Qüdsinin əsərləriABBASQULU AĞA QÜDSİNIN ƏSƏRLƏRİ*Ədəbiyyatımız tarixində Mirzə Fətəlidən sonra Şərq və az çox Qərb elmlərinə vaqif bir adam varsa, o da Qüdsidir. Qüdsi türk, rus, fars və ərəb dillərini bilir, tədqiqat və mütaliəsi sayəsində müasirlərindən yüksək bir mövqe tutur. Yazdığı əsərləri nəzərdən keçirsək onun böyük məlumat sahibi olduğunu görərik...
Yağılar bağrını əzər KoroğluQıratın üstündə, ərlər yanında,Dağları, daşları gəzər Koroğlu.
Cismi-zarımdan mənim hicran nə istər bilmərəmQəzəlCismi-zarımdan mənim hicran nə istər bilmərəm.
Balaca mütəfərriqələr 49...Atam, mən kərrat ilə özümə söz verirəm ki, bundan sonra bir kəsin fikrinə qalmayım, çünki deyirəm belə fikirlərdən bir şey çıxmır. Amma nə edəsən ki, olmur, yenə başlayıram fikri.Deyirlər: el dərdinə ağlayanın gözlərinə qan damar... Bu məsələ doğru da olsa, mən yenə fikir etməməyi bacarmıram... Necə fikir etməyim ki, mənim uşaqlarım var. Gələcəkdə onlarla nə faciələr, nə müsibətlər ola bilər? Bu sual məni dərin fikirlərə salır. Oluram bədxab, özüm də yata bilmirəm. Gah gücü dağa aparıram, gah dağdan endirirəm. Nə qədər fikir edirəm, işin axırını yaman görürəm. Cəmi tayfa elmdə, ticarətdə irəli gediblər, mənim övladım isə qalıb geridə. Heç ümid yoxdur ki, onlar da karvana yetişsinlər. Fikir edib qalıram başıma döyə-döyə. O qədər fikir edirəm ki, axırda görürəm guya bədənim yoxdur. Sonra başlayıram özümə təsəlli verməyə. Xəyalıma bir nağıl gəlir: keçənlərdə, bir gün dənizdən bir pəncə görünür imiş. Bu əhvalatı hakimi-vilayətə xəbər verirlər. Ondan sonra başlayırlar pəncəyə tüfəng, top atmağa, amma pəncə dayanır. Tüfəng, top isə pəncəyə əsla əsər etmir. “Bu nə əlamətdir” – deyib camaat həyəcana gəlir. Bir gün bir şəxs dəniz kənarına gəlib iki barmağını pəncəyə tərəf qaldırır, haman dəqiqə pəncə yox olur. Bu xəbər çatır hakimə, o da hökm edir ki, o şəxs gəlsin onun yanına, görək bu necə işdir. O şəxs gəlib hakimə ərz edir ki, o pəncənin fikri bunu qandırmaqdır ki, əgər beş adam camaat işində birləşsə, hər bir şəhərimizin işinə də əncam edə bilərlər. Mən ona cavab verdim ki, iki nəfər də dost olsa kifayətdir. Pəncə mənim fikrimi qəbul edib yox oldu...
Qəzəl 4354بیگانه معنی لب خاموش نداردخالی بود آن ظرف که سرپوش ندارد
Rübai 20Sözdə misilsizsə Xaqani əgər,Ona alçaqlardan zərbələr dəyər.
Qəzəl 165Həmmam ilə ənis dünən nazlı yar olub,Hər tük tənimdə bir müjeyi-əşkbar olub.
Cami-Cəm, fəsil 18Sən ey həqiqəti axtaran insan,Bu incə sözlərə üz çevir bir an.
Canisin canuma, leykin sən canumun canısınCanisin canuma, leykin sən canumun canısın,Ləl kanıdur totağun, sən şəkər dükkanısın.
Bisavad“Bisavad” bəzi vaxt pis sözdü, bəzi vaxt yaxşı sözdü. Elə adam var ki, ona “bisavad” desən – inciyər. Elə adam var ki, sən deməsən də özü döşünə döyə-döyə deyər “Mən bisavadam”.Adamına baxar və yerinə baxar.
Qəzəl 54دلم رابرد عشقت، «فات مافات »کجا یابم دگر؟ هیهات، هیهات
Qəzəl 85از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کردگله با وصل گل از خار جفا نتوان کرد
Töhfeyi-Sami, bölmə 238پسر خلیفه محمد حیات است و در جهات صنایع غریبه صاحب اختراع از جمله در شعر بافی در زیر فلک اطلس نظیر ندارد . و تا نقش پرداز فلک نیلوفری و استاد کارخانه معصفری تار و پود لیل و نهار در کارگاه روزگار درهم کشیده مثل وی ندیده و نشنیده، طبعش در شعر مرغوب و موزون و خوبست این مطلع از اوست :بدین مگر ز گناهان خویش پاک شوم
MəhəbbətMəhəbbətdən doğub dünya ki dünyadır məhəbbət də,Məhəbbətsiz nə varlıq var, nə yoxluq var bu xilqətdə.
Qonağın macərasıBir fəqir oldu bir fəqirə qonaq,Bir evi var idi necə çardaq.
Qəsidə 33ای نگار خند خندان یک زمان با من بخندتا کی این خشم تو تا کی چند از این ناز تو چند
Rübai 131آساید اگر شوی تو همخوابه منگوش فلک ستمگر از لابه من
AnaƏzizə Cəfərzadəyə*Ey könül, nəğməmizin ilk sözü – fəxr et, anadır,
Can sağlığıYaxşı bil, ay kişi, cansağlığının qiymətini,Yeyib-iç, çəkmə qohum-qardaşının minnətini,
Rübailər, 50Daim bu düşüncəylə olur qəlbim qan,Çoxmu qoyacaqdır bizi nakam dövran.
Xosrov və Şirin, fəsil 22Gecənin qoynundan çıxınca səhərQızıldan tac qoydu başına göylər.
Qəzəl 51مستان که دل بجز می و ساغر نبستهاندامید جز به ساقی کوثر نبستهاند
Bimərhəmət ə’yanlarına şükr, xudaya!Bimərhəmət ə’yanlarına şükr, xudaya!Bu sahibi-milyanlarına şükr, xudaya!
Qəzəl 192معذورم اگر ورزم سودای چنین یاریای چشم ملامتگر بنگر به رخش باری
Qəzəl 56یاد موی توام از دیده به در مینرودخط محویست که از روی قمر مینرود