Qəzəl 1324

زان لب شیرین که در هر گوشه صد فرهاد داشتبوسه ای برد از میان ساغر که صد فریاد داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1332

تا دل از یاد تو می در ساغر اندیشه داشتهر حبابی را که می دیدم پری در شیشه داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1333

شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشتشمع پیش چشم دست از شهپر پروانه داشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1338

جان و دل را رایگان آن دشمن جان برنداشتدین و ایمان را به هیچ آن نامسلمان برنداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1339

یاد ایامم که در تن جان ما منزل نداشتموجه مطلق عنان ما غم ساحل نداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1347

در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشتبی توقف می تواند از سر دنیا گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1349

می توان با همت سرشار از دنیا گذشتموج با این شهپر توفیق از دریا گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1350

همچو برق از عالم اسباب می باید گذشتزین خراب آباد چون سیلاب می باید گذشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1362

از سودا آفرینش دل مکدر بازگشتبا دهان خشک ازین ظلمت سکندر بازگشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1373

هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفتیوسف خود را درین بازار پیدا کرد و رفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1380

زنگ خط آیینه رخسار جانان را گرفتسبزه بیگانه آخر این گلستان را گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1381

دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفتمشت خاکی پیش این سیلاب نتواند گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1388

وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفتدرد این میخانه را سرجوش می باید گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1408

غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمتبه چرخ آرد زمین را چون فلک گردیدن چشمت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1417

قد موزون تو روزی که به جولان برخاستهر که را بود دلی، از سر ایمان برخاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1428

از زمین اوج گرفته است غباری که مراستایمن از سیلی موج است کناری که مراست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1439

صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب استجام شیری که برد دل ز شکر مهتاب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1445

هر که از درد طلب شکوه کند نامردستعشق دردی است که درمان هزاران دردست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1451

دوری راه طلب بر دل کاهل بارستبر دل گرمروان، دیدن منزل بارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1505

Bir söz ümmanı coşar dalğalı sinəmdə mənim,Dünyaca məna yatır susduğum hər dəmdə mənim.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1516

بند و زندان گرامی گهران از جاه استیوسف ما به عزیزی چو رسد در چاه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1520

که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟که سهیل (از) عرق شرم برافروخته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1532

از شکر خنده ات آتش به جهان افتاده استاین چه شورست که در عالم جان افتاده است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1539

دل شب وصل تو از صبح مکدر شده استعیش من تلخ ازین قند مکرر شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1555

فلک پیر بسی مرگ جوانان دیده استاین کمان پشت سر تیر فراوان دیده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1560

نفس باد بهاران چمن آرای خوشی استسایه ابر عجب دام تماشای خوشی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1566

نغمه‌ها گرچه مخالف بود، آواز یکی استپرده هر چند که بسیار شود، ساز یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1575

سرو را سرکشی از بار ز بی پروایی استحاصل دست فشاندن به ثمر رعنایی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1580

پاک شد دل چو به آن آینه سیما پیوستسیل ناصاف نماند چو به دریا پیوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1593

آه کز اهل محبت اثری پیدا نیستزآنهمه سوخته جانان شرری پیدا نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq