Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کردروی گرمت مهر را داغ دل افلاک کرد
Döndü daha əfsanəyə, NağılaKəndimizə getmişdim. Qarlı bir qış günündə*Hacımurad dayının evinə gəldim. Yaşı yüzü haqlamış*
Qəzəl 2365سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرددیده آیینه را جوهر پر از خاشاک کرد
Yaxşı gün – yaman günGələn günün xoş xəbərlə gəlirsə,Yaxşı gündü, yaxşı gündü, yaxşı gün.
Qəzəl 2367خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کردتار و پود هستیم را رشته آمال کرد
Vay o gündənÜrəyimdə yuxu qovan qeyrət ola,Gözlərimdə ucalığa heyrət ola,
Qəzəl 2381آه سردی ناتوانان را به فریاد آوردباد چون شیر این نیستان را به فریاد آورد
Qoca babam belə dedi1Gedən ömrüm geri dönməz,
Qəzəl 2390می برون زان چهره شاداب گل می آورداز زمین پاک بیرون آب گل می آورد
Heyif gözəlliyə, heyif gözələBaxışlar qurumuş bulağa dönüb,Yanaqlar saralmış yarpağa dönüb,
Qəzəl 2441نقطه خال لبت خط بر سویدا میکشددر گوشت حلقه در گوش ثریا میکشد
Yox, sən o yerlərdə doğulmamısanYox, sən o yerlərdə doğulmamısan,Sözündən çiyələk qoxusu gəlmir,
Qəzəl 2443عشق یکسان ناز درویش و توانگر میکشداین ترازو سنگ و گوهر را برابر میکشد
Ürəyim ağrıyır, yaman ağrıyırMən geniş göylərdə süzmək bilirdim,Vurulub torpağa düşmək də varmış.
Qəzəl 2466از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نمانددر قفس از جوش گل از بهر بلبل جا نماند
Nə var durulmağa, təzələnməyəElə ki söykəndin məğrur bir dağa,Qoşuldun bulağın, çayın səsinə,
Qəzəl 2494خانه آرایان ز تعمیر درون غافل شدنداصلشان چون بود از گل، خرج آب و گل شدند
Uşaq doğulasan, uşaq öləsənUşaqlar oynayır evdə, eşikdə,Körpələr uyuyur isti beşikdə.
Qəzəl 2519رخنه سیل اشک من در سد اسکندر کندخون گرمم ریشه در فولاد چون جوهر کند
Yazın bir günüArzularım, toxuma dön,Torpağa düş, göyər bu gün!
Qəzəl 2529صحبت روشن ضمیران جسمها را جان کندکوه را برق تجلی آتشین جولان کند
Səssiz ötmə o qocanın yanındanSəssiz ötmə o qocanın yanından,Qəm karvanı ürəyindən yol çəkər.
Qəzəl 2530دیده پرخون من گر این چنین طوفان کندپنجه خورشید را سرپنجه مرجان کند
Dağdan enib gələn oğlanEşqin sulardan durudu,Nurun peyğəmbər nurudu,
Qəzəl 2560نفس را مطلق عنان رزق فراوان میکندتوسن سرکش چو میدان یافت طوفان میکند
Hayıf, vaxtımız azdıHəvəsi alov açıb, nəfəsi gül qoxuyan,Bülbüldü, yoxsa insan belə qaynar oxuyan.
Qəzəl 2566تیشه را از خون خود فرهاد رنگین میکندزهر غیرت مرگ را در کام شیرین میکند
Daha mənim duyğularım ürəyimə sığışmazHər gözümün giləsindən yüz göz baxar dünyaya,Bir baharı dəyişmərəm min bahara, min yaya,
Qəzəl 2586گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمندچون دعا با دست خالی دستگیر عالمند
Bu xalqın çörəyiGözümün yaşını elə yağdırıb,Bu xalqın dizinə su birdən çıxıb.