Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از حریص افزون به قانع فیض احسان میرسدروزی مور از شکرخند سلیمان میرسد
Naxçıvanda keçən günlərNəslinə, millətinəşöhrət olan bir oğul,
Qəzəl 2418جذبه شوق تو هر کس را گریبان گیر شدهر سر مو بر تنش در قطع ره شمشیر شد
Onu zaman ağırdıBir tərəfdə Qarabağkənd-kənd talanıb gedir,
Qəzəl 2425جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟دل به جان آمد ز وحشت دل شکاران را چه شد؟
Heydər “xalqı” deyəndə xalq “Heydər” dediQara imperiya caynaqlarındanSalamat qurtaran tək kişiydi o.
Qəzəl 2431هر سخنسازی به آن آیینه رو همخانه شدطوطی بی طالع ما سبزه بیگانه شد
Prezident ömrünün son saatlarıOlmamışam yanında,görməmişəm mən onu,
Qəzəl 2434درد من خاطرنشان یار بیپروا نشدخدمت چشم ترم در راه او مجرا نشد
Gedən millədən gedirEvdən gedən elin deyil,eldən gedən millətindi,
Qəzəl 2440زلف چون قلاب او آب از دل آهن کشدریشه جوهر برون زآیینه روشن کشد
Ata Heydər – AtatürkEyni vaxtda, bir əsrdə,bir zamanda,
Qəzəl 2460هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماندعقده ای کز پیچ و تاب زلف در دل ماندماند
Sənin yerin görünəcək!Dünya durmaz bir məqamda,dönər, haldan-hala düşər,
Qəzəl 2463مال رفت از دست و چشم خواجه در دنبال مانداز دو صد خرمن، تهی چشمی به این غربال ماند
Səni Allah qoruduŞirin söhbət edirdin“Təzəpir” məscidində,
Qəzəl 2465بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه مانددور گردیها زمعشوق از من دیوانه ماند
Ən böyük abidənin ölməz adı sevgidiGəlir məzarın üstə,Hər kəsdə bir cür arzu,
Qəzəl 2472از سر زانوی خود آیینه دارت داده اندبنگر این آیینه از بهر چه کارت داده اند
Budur xalq sevgisi, el məhəbbətiNəsillər dil açıb verir səs-səsə,Budur xalq sevgisi, el məhəbbəti.
Qəzəl 2522هر که قطع راه مطلب در رکاب دل کندهفتخوان چرخ را چون آه یک منزل کند
Son görüş, son ayrılıqAprelin 21-i,Respublika Sarayı,
Qəzəl 2528مطربی خواهم که مست از نغمه سازم کندهر قدر کز خویش افتم دور آوازم کند
Başın sağ olsun, Vətən!Bu dünya necə gəldielə də keçib-gedər,
Qəzəl 2564گر چنین نشو و نما آن نخل موزون میکندسرو را بار خجالت بید مجنون میکند
Bu dərdi mən yazmadımBu şeiri mən yazmadım,gözümün yaşı yazdı,
Qəzəl 2598نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنندکز می گلرنگ صاحب آبرویم می کنند
Böyük ömrün davamıƏziz oxucularl Ulu öndərimizə həsr olunmuş“Böyük ömrün dastanı” poemasının son misraları belə
Qəzəl 2599سالکان خودنما قطع بیابان می کنندو اصلان چون آسمان در خویش جولان می کنند
Böyük ömrün davamı. ProloqVerdi salamını müdriklər kimi,Önümdə bir aqil qoca dayandı.