Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
افسردگی است چاره دل دردمند راخاکسترست بستر راحت سپند را
Qəzəl 763عالم ختن شد از قلم مشکسود ماجای ترحم است به زخم حسود ما
Qəzəl 1053حاصل شمشیر برق از کشت ما خون خوردن استباد دستی خرمن ما را دعای جوشن است
Qəzəl 1060در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن استپای در دامن کشیدن گل به دامن کردن است
Qəzəl 1227پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکستعاقبت این شاخ از جوش ثمر خواهد شکست
Qəzəl 1229باده خون مرده را ریحان کند در زیر پوستاستخوان را پنجه مرجان کند در زیر پوست
Qəzəl 1254لاله ای جز داغ در صحرای امکان نیست نیستسنبل این باغ جز خواب پریشان نیست نیست
Qəzəl 1266کوچه گرد بیخودی را خانمان در کار نیستشاهباز لامکان را آشیان در کار نیست
Qəzəl 1267کوچه گرد بیخودی را خانمان در کار نیستشاهباز لامکان را آشیان در کار نیست
Qəzəl 1297روزی دل جز شکست از یار شوخ و شنگ نیستقسمت دیوانه از طفلان به غیر از سنگ نیست
Qəzəl 1298عشق را حاجت به زور بازوی اقبال نیستفتح اقلیم قفس جز در شکست بال نیست
Qəzəl 1299بار بر مجنون ما جمعیت اطفال نیستخانه آیینه تنگ از کثرت تمثال نیست
Qəzəl 1300صبر بر زخم گرانسنگ ملامت سهل نیستتوتیا گشتن به زیر کوه طاقت سهل نیست
Qəzəl 1335پاس یک بیدار دل گردون بد گوهر نداشتنور بینش با هزاران دیده اختر نداشت
Qəzəl 1336قامتت خم گشت و پشتت بار طاعت برنداشتچهره بی شرمیت رنگ خجالت برنداشت
Qəzəl 1356برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشتسیل گردآلود خجلت زین ده ویران گذشت
Qəzəl 1363پیش خط تازه آن سرو بستان بهشتاز سیه پیران بود در دیده ریحان بهشت
Qəzəl 1378قطره خونی شد از دست نگارینش چکیدبس که از دستم به ناز آن نازنین دل را گرفت
Qəzəl 1387زان دهن انگشتر زنهار می باید گرفتبعد ازان مهر از لب اظهار می باید گرفت
Qəzəl 1401در گرفتاری بود جمعیت خاطر محالبا دو دست بسته نتوان دست یغمایی گرفت
Qəzəl 1403پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفتهمچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت
Qəzəl 1405چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟رو به این آیینه آورده است آه از شش جهت
Qəzəl 1420خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست
Qəzəl 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست
Qəzəl 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Qəzəl 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست
Qəzəl 1437غمگسار دل سودازده من شبهاستهمزبانی که مرا هست همین یاربهاست
Qəzəl 1438زان دم تیغ که از آب بقا سیراب استآب بردار که صحرای فنا بی آب است
Qəzəl 1453نیست آرام در آن دل که هوس بسیارستشررآمیز بود شعله چو خس بسیارست
Qəzəl 1455خط شبرنگ کز او حسن بتان را خطرستچشم عیار ترا پرده گلیم دگرست