Saib Tabrizi: Love
ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مراحلقه بیرون این دنیای باطل کن مرا
Ghazal 1720عنان نفس کشیدن جهاد مردان استنفس شمرده زدن ذکر اهل عرفان است
Ghazal 1726صفای حسن تو از خط به جای خویشتن استدرین غبار همان بر صفای خویشتن است
Ghazal 1729بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من استبهار برگ خزان دیده ای ز باغ من است
Ghazal 1730زبان شکوه من چشم خونفشان من استچو طفل بسته زبان گریه ترجمان من است
Ghazal 1735کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟سیاه خیمه لیلی ز آه مجنون است
Ghazal 1738رکاب عزم تو در دست خواب سنگین استوگرنه توسن فرصت همیشه در زین است
Ghazal 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته استز جستجوی دوا بی نیاز ساخته است
Ghazal 1742هنوز خط ز لب یار برنخاسته استغبار فتنه ازین رهگذر نخاسته است
Ghazal 1746نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته استکه زیر پای تو چون عاشقان چرا خفته است
Ghazal 1747به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده استسپند ماست که از چشم مجمر افتاده است
Ghazal 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده استوگرنه مطلب کونین در دل افتاده است
Ghazal 1750نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده استنگاه را رخ او آب از حیا کرده است
Ghazal 1751نه خط ز خال لب یار سر برآورده استکه در هوای شکر، مور پر برآورده است
Ghazal 1754رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده استکه قفل بر دهن بسته هیچ کس نزده است
Ghazal 1760به دوست نامه نوشتن، شعار بیگانه استبه شمع، نامه پروانه بال پروانه است
Ghazal 1763ز یار لطف نهان خواستن فزون طلبی استکه دل زیاده برد خنده ای که زیر لبی است
Ghazal 1769مرا که پرده چشم و حجاب هر دو یکی استقماش چهره او با نقاب هر دو یکی است
Ghazal 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی استدهان پسته پر از خون دل ز خندانی است
Ghazal 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی استاگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است
Ghazal 1781ز داغ عشق مرا شد دل خراب درستاگر شکسته مه شد ز آفتاب درست
Ghazal 1784ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشستز برق حسن، سیاهی بر این نگین ننشست
Ghazal 1786ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکستز خامکاری این میوه شاخسار شکست
Ghazal 1788ز باده حالت فرزانه می توان دانستحریف را به دو پیمانه می توان دانست
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.