Saib Tabrizi: Love
حسرت از منقار خونآلود بلبل میچکدپاکدامانی چون شبنم از رخ گل میچکد
Ghazal 2460هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماندعقده ای کز پیچ و تاب زلف در دل ماندماند
Ghazal 2462عاقبت در سینه ام دل از تپیدن بازماندبس که پر زد درقفس این مرغ از پرواز ماند
Ghazal 2465بدعت برگرد سرگشتن گر از پروانه مانددور گردیها زمعشوق از من دیوانه ماند
Ghazal 2469آبها آیینه سرو خرامان تواندبادها مشاطه زلف پریشان تواند
Ghazal 2479حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کردهاندچشمه آیینه را خسپوش جوهر کردهاند
Ghazal 2480خندهات را چاشنی از شیر و شکّر کردهاندپستهات را خوشنمک از شور محشر کردهاند
Ghazal 2482خشم را روشندلان در حِلم پنهان کردهاندآتش سوزنده را بر خود گلستان کردهاند
Ghazal 2485از لبش آنها که خود را در شراب افکنده اندخویش را از آب حیوان در سراب افکنده اند
Ghazal 2489از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلندمهر خاموشی در آتش چون زند بر لب سپند؟
Ghazal 2490تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمندبر فلک ماه تمام از هاله شد زناربند
Ghazal 2491پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟در تماشاگاه او پا در حنا دارد سپند
Ghazal 2492از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختنداز غبار خاطر مجنون بیابان ساختند
Ghazal 2497هر که بر دار فنا مردانه پشت پا زندچون سر منصور مهر خویش بر بالا زند
Ghazal 2499ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزندچون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند
Ghazal 250حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر ماگردش چشمی بود بس حلقه زنجیر ما
Ghazal 2500جام خالی غوطه در خُم بیمحابا میزندابر چون بیآب شد بر قلب دریا میزند
Ghazal 2501نه همین بر قلب ایمان یا دل ما میزنددزد خال او شبی خود را به صد جا میزند
Ghazal 2505با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند
Ghazal 2506چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو میزندغنچه در پیش گل روی تو زانو میزند
Ghazal 2507شانه چون بر زلف خود آن عنبرینمو میزنددر بیابان داغهای لاله را بو میزند
Ghazal 2508دامن آنها کز گرانجانان دنیا میکشندبار کوه قاف آسان همچو عنقا میکشند
Ghazal 2516هر که چین منع از ابروی دربان وا کنداز دم عقرب گره را هم به دندان وا کند
Ghazal 2517زلف مشکینت دهان شانه پر عنبر کندسرمه خاموش را چشمت زبان آور کند
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.