Sad
چه عاجز مانده ای، دامان همت بر کمر می زنبرون از پرده افلاک چون آه سحر می زن
Ghazal 6216زهی از شبنم رخساره ات چشم حیا روشنچراغ ماه را از شمع رویت پیش پا روشن
Ghazal 6225به یک زخم نمایان سرفرازم از شهیدان کنچو صبح وصل خندانم ازین لطف نمایان کن
Ghazal 6226سر بی مغز را از باده گلرنگ خالی کندل خود را مصفا از شراب لایزالی کن
Ghazal 6230نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند منبه فریاد آورد دریای آتش را سپند من
Ghazal 6236به هم پیوسته از بس در حریم سینه داغ منتماشایی ندارد رنگ از گلگشت باغ من
Ghazal 6239ندارد جوهر افشای غم، تیغ زبان مننمک بر چشم سوزن می زند زخم نهان من
Ghazal 6241ز بس دامن کشد در خون مردم نازنین منز دامنگیری او جوی خون شد آستین من
Ghazal 6243اگر اشک پشیمانی نگردد عذرخواه منبپوشد چشمه خورشید را گرد گناه من
Ghazal 6248منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون
Ghazal 626چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا
Ghazal 6263نیست مقدور علاج غم دنیا کردنگره از جبهه به ناخن نتوان وا کردن
Ghazal 6265آه با دیده اختر چه تواند کردن؟دود با روزن مجمر چه تواند کردن؟
Ghazal 627ز خامشی دل روشن شود سیاه مراسیاه خیمه لیلی است دود آه مرا
Ghazal 6289نیست امروز ز مژگان گهرافشانی منگریه شسته است به طفلی خط پیشانی من
Ghazal 6295اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیروناین گل از دامن صحرای دل آید بیرون
Ghazal 6296خار غم از دل عشاق کم آید بیرونچون ازین شعه ستان خار غم آید بیرون؟
Ghazal 6299غم به اشک از دل غمناک نیاید بیرونبه گرستن گره از تاک نیاید بیرون
Ghazal 6308مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان
Ghazal 6315به درد و داغ توان گشت کامیاب سخنبه قدر گریه و آه است آب و تاب سخن
Ghazal 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن
Ghazal 634لبت به خون جگر شسته روی مرجان راخط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را
Ghazal 6348اگر به سوخته جانی رسد شراره منامید هست که روشن شود ستاره من
Ghazal 6353کسی که می نهد از حد خود قدم بیرونکبوتری است که می آید از حرم بیرون
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.