Ghazal 6215

چه عاجز مانده ای، دامان همت بر کمر می زنبرون از پرده افلاک چون آه سحر می زن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6216

زهی از شبنم رخساره ات چشم حیا روشنچراغ ماه را از شمع رویت پیش پا روشن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6225

به یک زخم نمایان سرفرازم از شهیدان کنچو صبح وصل خندانم ازین لطف نمایان کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6226

سر بی مغز را از باده گلرنگ خالی کندل خود را مصفا از شراب لایزالی کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6230

نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند منبه فریاد آورد دریای آتش را سپند من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6236

به هم پیوسته از بس در حریم سینه داغ منتماشایی ندارد رنگ از گلگشت باغ من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6239

ندارد جوهر افشای غم، تیغ زبان مننمک بر چشم سوزن می زند زخم نهان من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6241

ز بس دامن کشد در خون مردم نازنین منز دامنگیری او جوی خون شد آستین من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6243

اگر اشک پشیمانی نگردد عذرخواه منبپوشد چشمه خورشید را گرد گناه من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6248

منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 626

چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6263

نیست مقدور علاج غم دنیا کردنگره از جبهه به ناخن نتوان وا کردن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6265

آه با دیده اختر چه تواند کردن؟دود با روزن مجمر چه تواند کردن؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 627

ز خامشی دل روشن شود سیاه مراسیاه خیمه لیلی است دود آه مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6289

نیست امروز ز مژگان گهرافشانی منگریه شسته است به طفلی خط پیشانی من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6295

اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیروناین گل از دامن صحرای دل آید بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6296

خار غم از دل عشاق کم آید بیرونچون ازین شعه ستان خار غم آید بیرون؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6299

غم به اشک از دل غمناک نیاید بیرونبه گرستن گره از تاک نیاید بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6308

مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6315

به درد و داغ توان گشت کامیاب سخنبه قدر گریه و آه است آب و تاب سخن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6337

دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 634

لبت به خون جگر شسته روی مرجان راخط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6348

اگر به سوخته جانی رسد شراره منامید هست که روشن شود ستاره من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6353

کسی که می نهد از حد خود قدم بیرونکبوتری است که می آید از حرم بیرون

Saib TabriziGhazal2 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.