Sad
از گهر گرد یتیمی شست آب چشم منتوتیا شد خاک در عهد سحاب چشم من
Ghazal 6115سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان منپنجه با دریای آتش می زند مرجان من
Ghazal 6116نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان مناز پشیمانی دل خود می خورد مهمان من
Ghazal 6119پیش خونم شعله آتش سپر انداخته استتیغ شاخ زعفران گردد ز رنگ خون من
Ghazal 612ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرابه باغ خلد ز هر داغ روزنی است مرا
Ghazal 6122می کند در پرده دل سیر دایم آه منتا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من
Ghazal 6124بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای منسایه همچون دام می پیچد به دست و پای من
Ghazal 6125بس که شبها چین غم می چیند از ابروی منموج جوهر می زند آیینه زانوی من
Ghazal 6126می زند از گریه موج خوشدلی ابروی منآب چون شمشیر جوهر می شود در جوی من
Ghazal 6130عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برونروی نورانی ز زیر ابر ماه آرد برون
Ghazal 6131ناله را درد از دل افگار می آرد برونزخم ناخن نغمه را از تار می آرد برون
Ghazal 6132ناله نی از جگرها آه می آرد برونیوسفی در هر نفس از چاه می آرد برون
Ghazal 6134جان به صد داغ از تن خاکی سرشت آمد برونجغد ازین ویرانه طاوس بهشت آمد برون
Ghazal 6135دل چو گردد صاف آن مه بی حجاب آید برونصبح چون گردید روشن، آفتاب آید برون
Ghazal 6142غم ز محنت خانه من شاد می آید برونسیل از ویرانه ام آباد می آید برون
Ghazal 6143دشمن از غمخانه من شاد می آید برونسیل روشن زین خراب آباد می آید برون
Ghazal 6144آه کی از جان دردآلود می آید برونکز خس و خاشاک هستی دود می آید برون
Ghazal 6146آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیارتیر صائب زین کمان بی زور می آید برون
Ghazal 6150تا به عزم صید آن بیباک میآید برونخون ز چشم حلقه فتراک میآید برون
Ghazal 618زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرالب خموش به دارالامان رساند مرا
Ghazal 6183می از خود آورد بیرون ایاغ لاله رخسارانازان پیوسته تر باشد دماغ لاله رخساران
Ghazal 6187ز بی دردی نمی سازم به صندل دردسر پنهانکه سازم درد را از قدردانی از نظر پنهان
Ghazal 6190به امید اقامت دل به اسباب جهان بستنبود شیرازه از غفلت به اوراق خزان بستن
Ghazal 620ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مراز بحر کرد کرم خلعت وجود مرا
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.