Saib Tabrizi: Safavid era
هرکه زین گلشن لبی خندانتر از گل بایدشخاطری فارغ ز عالم چون توکل بایدش
Ghazal 4896خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برشمی نماید در صدف خود رافروغ گوهرش
Ghazal 4897در سر زینت خودآرا می رود آخر سرشحلقه فتراک طاووس است از بال و پرش
Ghazal 4898هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرشآتش ایمن برون میآید از خاکسترش
Ghazal 4899گه درون خرقه گاهی درکفن میجویمشاو درون جان و من در پیرهن میجویمش
Ghazal 490خون ما گر سبب چهره آل است ترادر قدح ریز که چون شیر حلال است ترا
Ghazal 4900گر کنند از رشته جانها زه پیراهنشاز لطافت رنگ گرداند بیاض گردنش
Ghazal 4901آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنشمی برد گیرایی از خوانهای ناحق، دیدنش
Ghazal 4902می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوشچون سبوخالی شد ازمی بار می گرددبه دوش
Ghazal 4903پوچ شد از دعوی بیهوده مغز خود فروشآب را کف می کند دیگی که ننشیند ز جوش
Ghazal 4904تا به همواری برآید کار درتندی مکوشبدخماری دارد ازپی این شراب خامجوش
Ghazal 4905می کند دست نوازش هم دل ما راخموشخشت اگر مانع تواند شد خم می را ز جوش
Ghazal 4906میکند جان درتن امید، لعل باده نوشروی آتشناک، خون بوسه می آرد به جوش
Ghazal 4907با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوشپای در زنجیر داری، چشم از روزن بپوش
Ghazal 4908خون ما ازروی آتشناک می آید به جوشاز دم گرم بهاران خاک می آید به جوش
Ghazal 4909می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوشداشتم وقت خوشی امشب درآن محراب خوش
Ghazal 491ای که از عالم معنی خبری نیست ترابهتر از مهر خموشی سپری نیست ترا
Ghazal 4910می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیشسیل را سازد گرانسنگی سبکرفتار بیش
Ghazal 4911در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟کو جنونی تا برآرم گرد از بنیاد خویش
Ghazal 4912کاش میدیدی به چشم عاشقان رخسار خویشتا دریغ از چشم خود میداشتی دیدار خویش
Ghazal 4913برگ عیش من بود رنگینی افکار خویشاز تماشای بهشتم فارغ از گلزار خویش
Ghazal 4914زیر یک پیراهن از یکرنگیم با یار خویشبوی یوسف میکشم از چشم چون دستار خویش
Ghazal 4915نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویشقسمتم خمیازه خشکی است از نخجیر خویش
Ghazal 4916جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویشگوهر از گرد یتیمی می کند تعمیر خویش
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.