Saib Tabrizi: Safavid era
خوشا سری که سرگشتگی رهانندشبه کرسی از سرزانوی خود نشانندش
Ghazal 5005به خون تپیدن خورشید پر مکرر شدبه یک کرشمه دیگر تمام کن کارش !
Ghazal 5006نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارشدگر که می کند از خواب ناز بیدارش
Ghazal 5007چنین که گم شده در زلف پای تا به سرشبه پیچ و تاب توان یافتن مگر کمرش
Ghazal 5008که می رهد زخم طره گرهگیرش؟که چشم بررخ یوسف گشوده زنجیرش
Ghazal 5009مگر ز موج شراب است رشته سازش؟که می دود به رگ و پی چو روح آوازش
Ghazal 501در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویشدر وطن هر که سبکبار نماید خود را
Ghazal 5010نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکشهنوز می پرد از شوق،چشم فتراکش
Ghazal 5011توانگری که نباشد به خبر اقبالشنصیب مردم بیگانه می شود مالش
Ghazal 5012کسی که دیدن روی تو کرد حیرانشبه دیده آب نگردد ز مهر تابانش
Ghazal 5013مدار چشم مروت ز خضر و احسانشکه سر به مهر حباب است آب حیوانش
Ghazal 5014دلی که خانه زنبور شد ز پیکانششفای خستهدلان است شیره جانش
Ghazal 5015چنان ز دل گذرد صاف تیر مژگانشکه گرد سرمه نریزد ز طرف دامانش
Ghazal 5016که راست تاب شکرخندههای پنهانش ؟که شور حشر بود گرده نمکدانش
Ghazal 5017رسیده است به جایی لطافت بدنشکه از نسیم شود داغدار یاسمنش
Ghazal 5018جدا نمی شود از پیش لعل میگونشچه بوسه گاه شناس است خال موزونش !
Ghazal 5019گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروشچراغ عیش برون آمد از ته سرپوش
Ghazal 502حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟باده در شیشه بیرنگ نماید خود را
Ghazal 5020چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموشکی آتش جگر سنگ می شود خاموش؟
Ghazal 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایشسپهر سبزه خوابیده ای است درپایش
Ghazal 5022گذشته است ز تعریف،قد رعنایشالف کشد به زمین سرو پیش بالایش
Ghazal 5023رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟که من به پای نسیم سحر روم ازخویش
Ghazal 5024مخور چو لاله و گل، روی دست ساغر عیشکه در رکاب نسیم فناست دفتر عیش
Ghazal 5025مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیشکه از شکوفه بود در گذار، اختر عیش
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.