Saib Tabrizi: Safavid era
در محفل که راه بیابی گران مباشاز حرف سخت بار دل دوستان مباش
Ghazal 5049هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش
Ghazal 505ما که در خم ننمودیم فلاطون خود راصاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟
Ghazal 5050حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش
Ghazal 5051هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش
Ghazal 5052گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش
Ghazal 5053صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخشجامی چوآفتاب به این خاکسار بخش
Ghazal 5054میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش
Ghazal 5055گردون که زهر می چکد از روی شکرشخون نقابدار بود شیر مادرش
Ghazal 5056از خط نگشته سبز لب روح پرورشننشسته است گرد یتیمی به گوهرش
Ghazal 5057شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش
Ghazal 5058خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش
Ghazal 5059هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش
Ghazal 506نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را
Ghazal 5060ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش
Ghazal 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش
Ghazal 5062حرف سبک نمی بردم ازقرار خویشاز هر صدا چو کوه نبازم وقار خویش
Ghazal 5063پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش
Ghazal 5064همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش
Ghazal 5065سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش
Ghazal 5066چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش
Ghazal 5067دلدار ماست محو خط مشکفام خویشصیاد را که دیده که افتد به دام خویش
Ghazal 5068ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش
Ghazal 5069خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویشکافر مباد کشته تیغ زبان خویش !
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.