Ghazal 5048

در محفل که راه بیابی گران مباشاز حرف سخت بار دل دوستان مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5049

هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 505

ما که در خم ننمودیم فلاطون خود راصاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5050

حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5051

هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5052

گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5053

صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخشجامی چوآفتاب به این خاکسار بخش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5054

میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5055

گردون که زهر می چکد از روی شکرشخون نقابدار بود شیر مادرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5056

از خط نگشته سبز لب روح پرورشننشسته است گرد یتیمی به گوهرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5057

شوخی که جلوه گاه بود دیده منشچون طفل اشک، روی توان دید درتنش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5058

خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5059

هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 506

نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5060

ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5061

درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5062

حرف سبک نمی بردم ازقرار خویشاز هر صدا چو کوه نبازم وقار خویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5063

پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5064

همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5065

سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5066

چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5067

دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویشصیاد را که دیده که افتد به دام خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5068

ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5069

خود کرده ام به شکوه تراخصم جان خویشکافر مباد کشته تیغ زبان خویش !

Saib TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.