Safavid era
اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند
Ghazal 3909کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند
Ghazal 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را
Ghazal 3910سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند
Ghazal 3911به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند
Ghazal 3912سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند
Ghazal 3913خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرندز جوش فکر می ارغوان یکدگرند
Ghazal 3914مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرندز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند
Ghazal 3915سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند
Ghazal 3916خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازندزمین خویش به تدبیر آسمان سازند
Ghazal 3917درین ریاض دلی را که آب میسازندچو شبنم آینه آفتاب میسازند
Ghazal 3918چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزندسرشک بر صف مژگان خونچکان بزند
Ghazal 3919چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسندبه جوی شیر چو طفلان چرا شوی خرسند
Ghazal 392درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را
Ghazal 3920ز خود برآمدگان رستگار می باشندز داروگیر جهان برکنار می باشند
Ghazal 3921در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند
Ghazal 3922ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند
Ghazal 3923چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشندمرا چوخط به لب او ره سخن بخشند
Ghazal 3924چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند
Ghazal 3925بتان که خون شهیدان چو آب می نوشندکجا ز ساغرومینا شراب می نوشند
Ghazal 3926دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند
Ghazal 3927چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند
Ghazal 3928ز درد چهره محال است مرد زرد کندچه لایق است که اظهار درد مردکند
Ghazal 3929فغان چه با دل سنگین آن نگار کندخروش بحر به گوش صدف چه کار کند
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.