Ghazal 3908

اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3909

کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 391

به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3910

سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3911

به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3912

سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3913

خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرندز جوش فکر می ارغوان یکدگرند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3914

مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرندز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3915

سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3916

خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازندزمین خویش به تدبیر آسمان سازند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3917

درین ریاض دلی را که آب می‌سازندچو شبنم آینه آفتاب می‌سازند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3918

چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزندسرشک بر صف مژگان خونچکان بزند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3919

چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسندبه جوی شیر چو طفلان چرا شوی خرسند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 392

درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3920

ز خود برآمدگان رستگار می باشندز داروگیر جهان برکنار می باشند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3921

در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3922

ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3923

چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشندمرا چوخط به لب او ره سخن بخشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3924

چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3925

بتان که خون شهیدان چو آب می نوشندکجا ز ساغرومینا شراب می نوشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3926

دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3927

چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3928

ز درد چهره محال است مرد زرد کندچه لایق است که اظهار درد مردکند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3929

فغان چه با دل سنگین آن نگار کندخروش بحر به گوش صدف چه کار کند

Saib TabriziGhazal1 min

Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.