Awhadi Maraghai: Nature and spring
نیشکر آن روز دل ز بند بر آردکو چو لبت پستهای به قند بر آرد
Ghazal 186طراوت رخت آب سمن تمام ببردرخت ز گل نم و از آفتاب نام ببرد
Ghazal 198دلم جز تو آهنگ یاری نکردبه غیر از تو میل کناری نکرد
Ghazal 220جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟وین شب تنهای تاریکی به پایان کی رسد؟
Ghazal 226دلی که با سر زلف تو آشنا باشدگمان مبر که ز خاک درت جدا باشد
Ghazal 229بهار و بوستان ما سر کوی تو بس باشدچراغ مجلس ما پرتو روی تو بس باشد
Ghazal 231بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشدشراب تلخ با خوبان شیرین کار خوش باشد
Ghazal 239چون قد تو در چمن نباشدچون روی تو یاسمن نباشد
Ghazal 240رنگینتر از رخ تو گل در چمن نباشدچون عارض تو ماهی در انجمن نباشد
Ghazal 250ز بلبل بوستان پر ناله و فریاد خواهد شدکه صحرا سبز و گلها سرخ و دلها شاد خواهد شد
Ghazal 254خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شدکامشب مرا تعلق او در ضمیر شد
Ghazal 260جهان از باد نوروزی جوان شدزمین در سایهٔ سنبل نهان شد
Ghazal 267گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟ور به وصلش شادمان گردید غمخواری چه شد؟
Ghazal 270عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکدز خاک لاله برآید، ز لاله جان بچکد
Ghazal 272بید بشکفت و گل به بار آمدلاله بر طرف جویبار آمد
Ghazal 276هر که او عاشق آن روی بود صبر نداندعاشق خویشتنست آنکه ازو صبر تواند
Ghazal 279رخ تو به جز جور و خواری ندانددل من به جز بردباری نداند
Ghazal 280کیست کز آن بت بمن خبر برساند؟گر نبود نامهای، زبر برساند
Ghazal 287اول فطرت که نقش صورت چین بستهاندمهر رویت در میان جان شیرین بستهاند
Ghazal 288فرش زمردین به زمین در کشیدهاندو آنگه برو، ز گل، علم زر کشیدهاند
Ghazal 290باز شادروان گل بر روی خار انداختندزلف سنبل بر بنا گوش بهار انداختند
Ghazal 296چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کنددامنم را چو لب دجلهٔ بغداد کند
Ghazal 302مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کندراهی سبک بیار، که رطلم گران کند
Ghazal 318مردم شهرم به میخوردن ملامت میکنندساقیا، می ده، بهل، کایشان قیامت میکنند
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.