Parvin E'tesami: Nature and spring
اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت
Poem 84شاهدی گفت بشمعی کامشبدر و دیوار، مزین کردم
Poem 89با بنفشه، لاله گفت ای بیخبرطرف گلشن را منظم کردهاند
Poem 91نارونی بود به هندوستانزاغچهای داشت در آن آشیان
Poem 93غنچهای گفت به پژمرده گلیکه ز اَیّام، دلت زود آزرد
Poem 94شنیدم بود در دامان راغیکهن برزیگری را، تازه باغی
Poem 98سحرگه، غنچهای در طرف گلزارز نخوت، بر گلی خندید بسیار
Poem 106کرد آسیا ز آب، سحرگاه باز خواستکای خودپسند، با منت این بدسری چراست
Poem 107سرو خندید سحر، بر گل سرخکه صفای تو به جز یکدم نیست
Poem 111گفت با صیدِ قفس، مرغ چمنکه: گل و میوه، خوش و تازه رس است
Poem 117دی، مرغکی بمادر خود گفت، تا بچندمانیم ما همیشه بتاریک خانهای
Poem 124باغبانی، قطرهای بر برگ گلدید و گفت این چهره جای اشک نیست
Poem 126بلبلی گفت سحر با گل سرخکاینهمه خار به گرد تو چراست
Poem 127صبحدم، صاحبدلی در گلشنیشد روان بهر نظاره کردنی
Poem 128نهفت چهره گلی زیر برگ و بلبل گفتمپوش روی، به روی تو شادمان شدهایم
Poem 129بطرف گلشنی، در نوبهاریگلی خودرو، دمید از جو کناری
Poem 130گل سرخ، روزی ز گرما فسردفروزنده خورشید، رنگش ببرد
Poem 131در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خارکز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار
Poem 132صبحدم، تازه گلی خودبین گفتکاز چه خاک سیهم در پهلوست
Poem 133گلی، خندید در باغی سحرگاهکه کس را نیست چون من عمر کوتاه
Poem 147نوگلی، روزی ز شورستان دمیدخار، آن گل دید و رو در هم کشید
Poem 153صبح آمد و مرغ صبحگاهیزد نغمه، بیاد عهد دیرین
Poem 155سیر یک روز طعنه زد به پیازکه تو مسکین چقدر بدبویی
Poem 158سپیدهدم، نسیمی روحپروروزید و کرد گیتی را معنبر
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.