Nature and spring
شانه چون بر زلف خود آن عنبرینمو میزنددر بیابان داغهای لاله را بو میزند
Ghazal 2512هر که بال و پر چو سرو از همت والا کندسیر با استادگی در عالم بالا کند
Ghazal 2514پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کندشور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند
Ghazal 2515آه ازان روزی که عاشق شکوه را سر وا کندمهر بردارد ز لب دیوان محشر وا کند
Ghazal 2516هر که چین منع از ابروی دربان وا کنداز دم عقرب گره را هم به دندان وا کند
Ghazal 2517زلف مشکینت دهان شانه پر عنبر کندسرمه خاموش را چشمت زبان آور کند
Ghazal 2520چون به یاد آشیان مرغم صفیری سر کنددانه را سازد سپند و دام را مجمر کند
Ghazal 2521جلوه ای سرکن که خون از چشم بلبل سر کنداشک شبنم بی حجاب از دیده گل سر کند
Ghazal 2524خط مگر با آن لب میگون مرا همدم کندزور این می را مگر بیهوشدارو کم کند
Ghazal 253پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ماسینه می دزدد نسیم از باغ شبنم سوز ما
Ghazal 2539هر که اوقات گرامی صرف خودسازی کندخانه اش سازست چون جان خانه پردازی کند
Ghazal 2540زلف دلها را به دور خط نگهبانی کندچون شود معزول عامل سبحه گردانی کند
Ghazal 2542جذبه عاشق اثر در سنگ خارا میکندکوهکن معشوق خود از سنگ پیدا میکند
Ghazal 2543سیل اشکم گوهر راز آشکارا میکندآنچه پنهان کردهام سیما هویدا میکند
Ghazal 2544هرکه آن لبهای میگون را تماشا میکندچشم میپوشد ز حیرانی دهن وا میکند
Ghazal 2545عشق جا در سینه های تنگ پیدا می کندجای خود را این شرر در سنگ پیدا می کند
Ghazal 2546دل در آن زلف زره سان جای خود وا می کندشست چون صاف است پیکان جانی خود وا می کند
Ghazal 2547سیر چشمی خاک در چشم سخاوت می کندمور این وادی سلیمان را ضیافت می کند
Ghazal 2549مست ناز من ز ساغر تا لبی تر میکنداز لب میگون دو چندان می به ساغر میکند
Ghazal 2551سیرچشمی تنگدستان را توانگر میکندموم را این بحر گوهرخیز عنبر میکند
Ghazal 2552محو جانان خویش را جانان تصور می کندقطره خود را بحر بی پایان تصور می کند
Ghazal 2556خصم غالب را زبون صبر و تحمل میکنداز تواضع سیل را مغلوب خود پل میکند
Ghazal 2557گر جلا آیینههای تیره را نم میکندعاشقان را هم می گلرنگ خرم میکند
Ghazal 2558فکر جمعیت عبث دل را پریشان میکندآن که سر داده است ما را فکر سامان میکند
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.