Gönülüm ışkun odıyla sanemâ yana gelürVireyim ışka özümi göreyim tâ ne gelür

Evvelîn nazra ki kıldum yüzüne düşdi beneÂdemün gözine uçmahda zîre dâne gelür

Niçesi küfr diyeyüm sanemâ zülfüne kiGöricek kâfir anı sıdk ile îmâna gelür

Ne ki uşşâk dimiş gönülümün vasfı dururKanda ırmah var ise son ucı ummâna gelür

Dil kebâb oldı vü yaşum çağır u gözüm câmMeğer ol yâr hayâli bize mihmâna gelür

Ten ile cânûn işini ne bilür her mürdeBir gönül cânına irince niçe câna gelür

Devlet-i ışkı eğer irdi bize dutma acebDevletün yigregi her bî ser ü sâmâna gelür

Ne aceb dâr-ı şifâdur sanemâ la'l-i lebünGönülüm uslu varur ana vü dîvâne gelür

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Dilegüm ile oduna niçesi yanayidümİllâ delü gönülüm bu işe pervâne gelür

SourceDivan, G 1039: Latin-script transcription of the Old Anatolian Turkic text (Sanal-Kitap.com) https://archive.org/details/KadBurhaneddinDivan

This work has no translation yet. Suggest a translation →

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets