Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای بیجگر از تلخی عالم گله بگذاراین می به حریفان تنک حوصله بگذار
Ghazal 4758از شراب ارغوانی چهره را گلرنگ سازبر نسیم از جوش گل جای نفس راتنگ ساز
Ghazal 4770غوطه خوردم درشراب ناب و مخمورم هنوزگم شدم درچشمه خورشید وبی نورم هنوز
Ghazal 4773می دهد یادی ز چشمش نرگس پر فن هنوززان چراغ کشته دودی هست درروزن هنوز
Ghazal 4791چو آفتاب به هر ذره ای نگاه اندازچو ابر سایه رحمت به هر گیاه انداز
Ghazal 4804به اختیار ز نزهت سرای جان برخیزگران نگشته ازین خاک آستان برخیز
Ghazal 4807زان چهره خط قیامتی انگیخته است بازرنگی برای بردن دل ریخته است باز
Ghazal 4808اشکم ز دل به چهره دویدن گرفت بازاین خانه شکسته چکیدن گرفت باز
Ghazal 4814از کاوکاو آن مژه ام بیخبر هنوزنگرفته خون من به زبان نیشتر هنوز
Ghazal 4817چون شمع اشک در طلب مدعا مریزنقد حیات خود چو شرر برهوا مریز
Ghazal 4830از دل آگاه در عالم همین نام است و بسچشم بیداری که دیدم حلقه دام است وبس
Ghazal 4838در جنون فکر سرو سامان ندارد هیچ کسمدعا چون دیده حیران ندارد هیچ کس
Ghazal 4839نیست ما را شکوه ای از تنگی جا در قفسکز دل واکرده ماداریم صحرا درقفس
Ghazal 4848از ما حدیث زلف و رخ دلستان مپرسطوفان رسیده را ز کنار و میان مپرس
Ghazal 4859چون صدف در حلقه دریادلان خاموش باشبا دهان گوهرافشان پای تا سرگوش باش
Ghazal 4881خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباشنقش بر دیوار زندان گر نباشد گو مباش
Ghazal 4902می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوشچون سبوخالی شد ازمی بار می گرددبه دوش
Ghazal 4918برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویشچون فلک در بیقراری دیده ام آرام خویش
Ghazal 4920می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویشمی کنم تا هست ممکن حفظ آب روی خویش
Ghazal 4921از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویشآنچنان کز گرد لشکر شاه می بالد به خویش
Ghazal 4927نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودشمگر چشمی دهم درموسم خط آب ازدودش
Ghazal 4941که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟که با آن سرکشی چون سایه باشد سرو در خاکش
Ghazal 4948خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانشکه از آیینه پیشانی صبح است میدانش
Ghazal 4952رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانشکه عمر جاودان بخشد به عاشق مد احسانش
Ghazal 4974شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرشقیمتی گشت ازین گردیتیمی گهرش
Ghazal 4985لب خمیازه ما شد ز می ناب خموشکه صدف می شود ازگوهر سیراب خموش
Ghazal 4993رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویشنخل شمعم که بود ریشه من در سر خویش
Ghazal 4995خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویشنشود هیچ کریمی خجل ازسایل خویش!
Ghazal 5000بپوش چشم ز عیب کسان، هنربین باشبساز با خس و خار و همیشه گلچین باش
Ghazal 5014دلی که خانه زنبور شد ز پیکانششفای خستهدلان است شیره جانش