Ghazal 4746

ای بیجگر از تلخی عالم گله بگذاراین می به حریفان تنک حوصله بگذار

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4758

از شراب ارغوانی چهره را گلرنگ سازبر نسیم از جوش گل جای نفس راتنگ ساز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4770

غوطه خوردم درشراب ناب و مخمورم هنوزگم شدم درچشمه خورشید وبی نورم هنوز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4773

می دهد یادی ز چشمش نرگس پر فن هنوززان چراغ کشته دودی هست درروزن هنوز

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4791

چو آفتاب به هر ذره ای نگاه اندازچو ابر سایه رحمت به هر گیاه انداز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4804

به اختیار ز نزهت سرای جان برخیزگران نگشته ازین خاک آستان برخیز

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4807

زان چهره خط قیامتی انگیخته است بازرنگی برای بردن دل ریخته است باز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4808

اشکم ز دل به چهره دویدن گرفت بازاین خانه شکسته چکیدن گرفت باز

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4814

از کاوکاو آن مژه ام بیخبر هنوزنگرفته خون من به زبان نیشتر هنوز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4817

چون شمع اشک در طلب مدعا مریزنقد حیات خود چو شرر برهوا مریز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4830

از دل آگاه در عالم همین نام است و بسچشم بیداری که دیدم حلقه دام است وبس

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4838

در جنون فکر سرو سامان ندارد هیچ کسمدعا چون دیده حیران ندارد هیچ کس

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4839

نیست ما را شکوه ای از تنگی جا در قفسکز دل واکرده ماداریم صحرا درقفس

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4848

از ما حدیث زلف و رخ دلستان مپرسطوفان رسیده را ز کنار و میان مپرس

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4859

چون صدف در حلقه دریادلان خاموش باشبا دهان گوهرافشان پای تا سرگوش باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4881

خانه دنیا به سامان گر نباشد گو مباشنقش بر دیوار زندان گر نباشد گو مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4902

می کند برتن گرانی سرچو می افتد ز جوشچون سبوخالی شد ازمی بار می گرددبه دوش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4918

برنمی آیم به تسکین دل خودکام خویشچون فلک در بیقراری دیده ام آرام خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4920

می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویشمی کنم تا هست ممکن حفظ آب روی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4921

از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویشآنچنان کز گرد لشکر شاه می بالد به خویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4927

نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودشمگر چشمی دهم درموسم خط آب ازدودش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4941

که حد دارد تواند شد طرف با حسن بیباکش ؟که با آن سرکشی چون سایه باشد سرو در خاکش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4948

خوشا قزوین و باغ شاه و گلگشت خیابانشکه از آیینه پیشانی صبح است میدانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4952

رگ ابری است آن لبهای نوخط، بوسه بارانشکه عمر جاودان بخشد به عاشق مد احسانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4974

شد گلو سوزتر از خط لب همچون شکرشقیمتی گشت ازین گردیتیمی گهرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4985

لب خمیازه ما شد ز می ناب خموشکه صدف می شود ازگوهر سیراب خموش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4993

رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویشنخل شمعم که بود ریشه من در سر خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4995

خجلت از خرده جان می کشم از قاتل خویشنشود هیچ کریمی خجل ازسایل خویش!

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5000

بپوش چشم ز عیب کسان، هنربین باشبساز با خس و خار و همیشه گلچین باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5014

دلی که خانه زنبور شد ز پیکانششفای خسته‌دلان است شیره جانش

Saib TabriziGhazal1 min