Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران راکه افزاید رسایی از گره در رشته باران را
Ghazal 410ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران راگره در دل ز پیوندست دایم شاخساران را
Ghazal 425شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون راکه از جمعیت آهو، حصاری ساخت مجنون را
Ghazal 433صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی رابناگوش تو سازد تازه ایمان تجلی را
Ghazal 435هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی راکه از باد موافق بهترست این آب کشتی را
Ghazal 436دلم خاک مراد خویش داند نامرادی راکند گرد یتیمی گوهرم گرد کسادی را
Ghazal 441تکلف نیست در گفتار رند لاابالی راچنانت دوست میدارم که عاشق شعرِ حالی را
Ghazal 444به آهی می توان از خود برآوردن جهانی راکه یک رهبر به منزل می رساند کاروانی را
Ghazal 468زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشنهاز خوی آتشینت تازه دایم داغ گلخنها
Ghazal 473نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریابه سیلی سرخ دارد روی خود مرجان درین دریا
Ghazal 474چسان گردد تهی از عقد گوهر سینه دریا؟که هر موج خطر قفلی است بر گنجینه دریا
Ghazal 484نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را
Ghazal 486می شود راز دل از جبهه نمایان ما رانیست چون آینه پوشیده و پنهان ما را
Ghazal 502حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟باده در شیشه بیرنگ نماید خود را
Ghazal 503راه خوابیده رسانید به منزل خود رانرساندی تو گرانجان به در دل خود را
Ghazal 511عشق سازد ز هوس پاک دل آدم رادزد چون شحنه شود امن کند عالم را
Ghazal 514تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مراتریِ بدگهران عالمِ آب است مرا
Ghazal 521دل مقید به شکرزار هوس نیست مرارشته حرص به پا همچو مگس نیست مرا
Ghazal 525آن که سوز جگر و دیده تر داد مراهمچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا
Ghazal 532تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا
Ghazal 545شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون راموج بال و پر رفتار شود جیحون را
Ghazal 554نشد از روی تو سیراب نظر آینه راشرم رخسار تو خون کرد جگر آینه را
Ghazal 561حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما
Ghazal 562گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما
Ghazal 563تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما
Ghazal 565آب حیوان زند آب در میخانه مامی گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما
Ghazal 566سیل را گنج شمارد دل ویرانه مابرق را تنگ در آغوش کشد دانه ما
Ghazal 576به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟
Ghazal 580خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجاگرفت دامن آن یار دلنواز اینجا
Ghazal 592مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را