Ghazal 2188

منظور من آن موی میان است و میان نیسترزق من ازان تنگ دهان است و دهان نیست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2196

در خاک وطن چند توان ره به عصا رفت؟کو وادی غربت که توان رو به قفا رفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2199

از ناخن دخل آنچه به رخسار سخن رفتاز کاوش غم بر دل بی کینه من رفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2205

در وطن جوهر سخن خوارستدر نگین نام رو به دیوارست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2211

می گلرنگ خونی رازستلب ساغر خموش غمازست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2218

تا به دل تخم عشق کشته شده استآه من در جگر برشته شده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2230

در جوش لاله و گل، دیوانه را عروسی استچون تابه گرم گردد، این دانه را عروسی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2232

تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیستکی قدر آب داند هر کس که تشنه لب نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2240

به چشم من فلک یک چشمخانه استکه انسان مردمک، نور آن یگانه است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2256

زیر بال است پناهی که مراستشمع بالین بود آهی که مراست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2259

شود چو غنچه سخن پیشه، شیشه شیشه شراب استچو دل تنک شد از اندیشه، شیشه شیشه شراب است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2263

آیینه را سیاه کند با غبار بحثگو آسمان مکن به من خاکسار بحث

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2276

ماییم و خیال دهن یار و دگر هیچقانع شده با نقطه ز پرگار و دگر هیچ

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2277

لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچچون بید ندارد ثمر آن سرو روان هیچ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2290

منه چو ساده دلان دل به کامرانی صبحکی طی شود به دو دم پیری و جوانی صبح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2293

زان پیشتر که تیغ کشد آفتاب صبحرطلی به گردش آر گرانتر ز خواب صبح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2296

لبریز از می شفق کن ایاغ صبحاز خشکی دماغ محور بر دماغ صبح

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2308

مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخز پشت دست ندامت مساز دندان سرخ

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2310

شد زسر گردانی من بس که حیران گردبادکرد گردش را فرامش در بیابان گردباد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2311

از لب منصور راز عشق بر صحرا فتادپرده دریا درد موجی که بی پروا فتاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2312

خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتادهیچ جا بیجا نباشد هر که نیک اختر فتاد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2317

بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاداز سبکدستی بنای عشق را محکم نهاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2321

رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیادمی شود شوق لب میگون زبوسیدن زیاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2323

غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟زردی از آیینه هیهات است روشنگر برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2327

هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌بردبی‌تکلف حاصل کون و مکان را می‌برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2329

جنبش مژگان حضور از دیده و دل می بردچشم بسمل لذت از دیدار قاتل می برد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2340

بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟مور ما چون تلخکام از شکرستان بگذرد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2347

در غبار خط همان زلفش بود جویای دلخاک سیر از صید چشم دام نتوانست کرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2354

مهر خاموشی مرا گنجینه اسرار کرددامنم را چون صدف پر گوهر شهوار کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2356

هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کردسنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد

Saib TabriziGhazal2 min