Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خال را در زیر زلف آن پری پیکر ببینگر ندیدی دانه را از دام گیراتر ببین
Ghazal 6170روی جانان را نهان در خط چون ریحان ببینچهره یوسف کبود از سیلی اخوان ببین
Ghazal 6175عشق ما را ظرف دنیا برنتابد بیش ازیندرد ما را کوه و صحرا برنتابد بیش ازین
Ghazal 6198ز کوی یار آسانی کی توان قطع نظر کردن؟که بیرون رفتن از دنیاست از کویش سفر کردن
Ghazal 6199چه باشد جان که نتوان صرف راه دلستان کردن؟ازان جان جهان نتوان کنار از بیم جان کردن
Ghazal 6203به روی سخت نتوان گفتگو را دلنشین کردنبه همواری تلاش نام باید چون نگین کردن
Ghazal 6206جدا شو از دو عالم تا توانی با خدا بودنکه دارد دردسر بسیار، با خلق آشنا بودن
Ghazal 6207میسر نیست با هوش وخرد بی دردسر بودنگوارا می کند وضع جهان را بی خبر بودن
Ghazal 6209به زیر تیغ جانان از بصیرت نیست لرزیدننفس در زیر آب زندگی ظلم است دزدیدن
Ghazal 6211مروت نیست جرم بوسه دزدان را نبخشیدنکه بس باشد قصاص این گناه سهل، لرزیدن
Ghazal 6213به دامن برگ عیش از داغ پنهان می توان چیدنگل از گلهای خوشبو در گریبان می توان چیدن
Ghazal 6218دلا چون ذره زین وحشت سرا آهنگ بالا کنسرشک گرمرو را شمع بالین مسیحا کن
Ghazal 6221چو تیغم پهلوی خود جای ده جوهر تماشا کنبکش دست نوازش بر سرم دیگر تماشا کن
Ghazal 6225به یک زخم نمایان سرفرازم از شهیدان کنچو صبح وصل خندانم ازین لطف نمایان کن
Ghazal 6228نیابد ره به بزمش گر دل پر اضطراب مننخواهد ماند در بیرون در بوی کباب من
Ghazal 6230نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند منبه فریاد آورد دریای آتش را سپند من
Ghazal 6237نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال منز انگشت اشارت بیش می کاهد هلال من
Ghazal 6242ز آه من ندارد هیچ پروا کج کلاه منز شوخی می کند چون زلف خود بازی به آه من
Ghazal 6246به جز خالش که خط عنبرین فام آورد بیرونکدامین دانه را دیدی ز خود دام آورد بیرون؟
Ghazal 6248منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون
Ghazal 6250چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون
Ghazal 6253اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهنتن سیمین جانان می شود روشن ز پیراهن
Ghazal 6256ای لب لعل تو مهر لب شیرین سخنانگوی چوگان خم زلف تو سیمین ذقنان
Ghazal 6259می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن
Ghazal 6262در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن
Ghazal 6278چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟در شبستان فنا همچو شرر خندیدن
Ghazal 6280خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن
Ghazal 6299غم به اشک از دل غمناک نیاید بیرونبه گرستن گره از تاک نیاید بیرون
Ghazal 6306خمار سوخت مرا ساقیا شراب رسانمرا به چشمه حیوان ازین سراب رسان
Ghazal 6308مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان