Ghazal 5075

رستم کسی بود که برآید به خوی خویشدر وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5084

از رشته جان تاب برد موی میانشاز رفتن دل آب خورد سرو روانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5087

در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیشصد پیرهن ازتن بود آزردن جان بیش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5090

سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5092

اگر چشم کافر فتد برلقایشنیاید به لب غیر نام خدایش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5094

شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5097

هرکه بیند به چشم بیمارشمی شود درزمان پرستارش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5105

از کفر توان رستن ای یار به آمیزشسجاده تواند شد زنار به آمیزش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5108

از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرصره ندارد در دل خرسند استسقای حرص

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5117

زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خطهر مویی ازتو شد شب عید از هلال خط

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5123

سوز دل برداشت آخر پرده از کارم چو شمعاز گریبان سر برون آورد زنارم چو شمع

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5127

گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمعبهر پروانه بود انجمن آرایی شمع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5128

هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانعبه کف پوچ شد از گوهر دریا قانع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5141

شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغاز پرپروانه باشد پرده ساز چراغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5142

هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغمی‌جهد شب‌های تار از دیده روزن چراغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5144

جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟کس چرا آب روان را از چمن دارد دریغ

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5155

صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدفگریه ها از آب گوهر درگلو دارد صدف

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5159

نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرفمی زنم از بیکسی با صورت دیوار حرف

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 5161

کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟که عصمت سر زد از یک جیب با پیراهن یوسف

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5162

ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صافهنوز از پر طوطی نگشته شکر صاف

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5176

نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلقمی چکد زهر نفاق از گوشه ابروی خلق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5180

مشرق سینه چاک است در خانه عشقچشم بیدار بود روزن کاشانه عشق

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5184

دل شکسته بود گوهر یگانه عشقبود ز چهره زرین زر خزانه عشق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5187

نتوان به پای سعی رسیدن به طور عشقخوابیده تر ز زلف بود راه دور عشق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5194

در زلف تو آویخت دل از قید علایقسررشته پیوند بود تاب موافق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5199

کیست آرد پشت گردون ستمگر را به خاکمی زند این کهنه کشتی گیر یکسر را به خاک

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5200

می شود خرج زمین چون میوه خام افتد به خاکوای بر آن کس که اینجا ناتمام افتد به خاک

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5202

بیشتر شد حسرتم از خط آن محبوب خشکمی شود افزون غبار خاطر از مکتوب خشک

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5204

نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشکیک کف خاک است برسرمغزم از سودای خشک

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5207

قیمت خاک ندارد به نمکزار نمکشور محشر نفروشد به لب یار نمک

Saib TabriziGhazal1 min