Ghazal 2452

از سر پر آرزو دل زردرویی می کشدعاقل از بالای جاهل زردرویی می کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2455

نه همین از حرف دردآلود من خون می چکدکز نگاه حسرتم بیش از سخن خون می چکد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2476

منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اندجان آگاه و زبان نکته سازم داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2484

وقت جمعی خوش که دفتر را در آب افکنده اندمهر گل از دوربینی بر گلاب افکنده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2486

شوخ‌چشمان درد بیش و کم به دل افزوده‌اندورنه ارباب رضا از بیش و کم آسوده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2490

تا برون آمد به سیر ماه آن مشکین کمندبر فلک ماه تمام از هاله شد زناربند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2491

پای رفتن از حریم او کجا دارد سپند؟در تماشاگاه او پا در حنا دارد سپند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2503

با دهان خشک هرکس خندهٔ تر می‌زندساغر تبخاله‌اش پهلو به کوثر می‌زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2505

با لب خاموش هر کس غوطه در خون می زندبوسه چون ساغر بر آن لبهای میگون می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2506

چون ز تاب می رخت بر لاله پهلو می‌زندغنچه در پیش گل روی تو زانو می‌زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2507

شانه چون بر زلف خود آن عنبرین‌مو می‌زنددر بیابان داغ‌های لاله را بو می‌زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2512

هر که بال و پر چو سرو از همت والا کندسیر با استادگی در عالم بالا کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2513

می به جرأت در قدح در پای خم مینا کنددخل دریا ابر را در خرج بی پروا کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2514

پیش ابر نوبهاران چون صدف لب وا کندشور غیرت زندگی را تلخ بر دریا کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2536

کی گره باز از دل من باده گلگون کند؟نی مگر دست نوازش ز آستین بیرون کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2538

گرنه دل را زلف مشکینش نگهداری کندکیست این بیمار را یک شب پرستاری کند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2539

هر که اوقات گرامی صرف خودسازی کندخانه اش سازست چون جان خانه پردازی کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2541

با خیال دوست هر کس مجلس آرایی کندگرچه با معشوق باشد یاد تنهایی کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2542

جذبه عاشق اثر در سنگ خارا می‌کندکوهکن معشوق خود از سنگ پیدا می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2543

سیل اشکم گوهر راز آشکارا می‌کندآنچه پنهان کرده‌ام سیما هویدا می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2544

هرکه آن لب‌های میگون را تماشا می‌کندچشم می‌پوشد ز حیرانی دهن وا می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2545

عشق جا در سینه های تنگ پیدا می کندجای خود را این شرر در سنگ پیدا می کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2551

سیرچشمی تنگدستان را توانگر می‌کندموم را این بحر گوهرخیز عنبر می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2555

شوق را آتش عنان دوری منزل می‌کندراهرو را منزل نزدیک کاهل می‌کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2557

گر جلا آیینه‌های تیره را نم می‌کندعاشقان را هم می گلرنگ خرم می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2570

تا خدنگ غمزه بال و پرفشانی می‌کندخون ما افسردگان رقص روانی می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2580

محو شد نور خرد تا شد مرا سودا بلندروزها کوتاه گردد چون شود شبها بلند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2582

برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلندپیش ما چون ناله اهل هوس گردد بلند؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2583

خنده چون زان غنچه مستور می‌گردد بلنداز جگرگاه بدخشان شور می‌گردد بلند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2585

نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟کی شود این شعله جانسوز از هر دل بلند؟

Saib TabriziGhazal1 min