Ghazal 6743

مکن طول امل را پیروی تا پیشوا گردیعنان خود به هر موجی مده تا ناخدا گردی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6745

به ظاهر نیست عشق را اگر بر دست و پا بندیبه هر مو دارد از پاس وفاداری جدا بندی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6747

نمی آییم چون یوسف به چشم هر خریداریبحمدالله متاع ما ندارد روی بازاری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6750

به ظاهر گر دریغ از نامرادان روی خود داریروانشان تازه از مد رسای بوی خودداری

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6752

گر اندک نیکیی از دستت آید در نظر داریبت خود می کنی سنگی اگر از راه برداری

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6754

مکن با تلخکامان رو ترش تا شکری داریکه همچون مور خط در چاشنی غارتگری داری

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6755

زمین از دامن تر عالم آب است پنداریز غفلت آسمان ها پرده خواب است پنداری

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6757

ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداریسر هر موی بر تن نیش خونخوارست پنداری

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6765

گره در سینه هر کس که باشد گوهر رازیبود هر تاری از پیراهن او خار ناسازی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6768

چه در طول امل از حرص بی باکانه آویزی؟به این زلف پریشان هر نفس چون شانه آویزی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6778

کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانیکه از هر خنده بر دل می رسد زخم نمایانی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6785

چرا هرگز به سر وقت من بیدل نمی آیی؟چنین کز دیده غافل می روی غافل نمی آیی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6791

که غیر از سنگ طفلان می کند دیوانه آرایی؟که غیر از گنج گوهر می کند ویرانه آرایی؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6792

به توحید خدا همچون الف گویاست تنهاییدویی در پله شرک است و بی همتاست تنهایی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6793

ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجوییچو داغ لاله دایم در نظر دارم پریرویی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6797

روی دل با همه کس در همه جا داشته ایدر ته پرده نیرنگ چها داشته ای

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6806

چه ثمر می‌دهد آن دل که نه آبش کردی؟به کجا می‌رسد آن پا که به خوابش کردی؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6807

نیست چون صبح ترا جز نفس معدودیچه کنی چون دل شب تیره اش از هر دودی؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6809

اگر از موج خطر چشم به ساحل داریدر دل بحر همان آینه در گل داری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6811

رخصت بوسه اگر از لب جامی داریتلخ منشین که عجب عیش مدامی داری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6812

هر کس از اهل نظر را به بیانی داریچشم بد دور که خوش تیغ زبانی داری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6824

چند در فکر سرا و غم منزل باشی؟گذرد قافله عمر و تو غافل باشی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6832

از سر صدق اگر سینه خود چاک کنیفیض صبح از نفس پاک خود ادراک کنی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6843

عیش فرش است در آن محفل روح افزاییکه فتد شیشه می جایی و ساقی جایی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6845

بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آیاگر ز خود نتوانی ز خانه بیرون آی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6848

ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردیستم به روز من و روزگار خود کردی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6849

اگر مقید کسب هوا نمی گردیحباب وار ز دریا جدا نمی گردی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6852

اگر سرای جهان در خور سزا بودیز خوان رزق شکر روزی هما بودی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6858

درین حدیقه پر میوه تا جگر نخوریز نخل زندگی خویشتن ثمر نخوری

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6861

اگر به جسم درین تیره خاکدان باشیتلاش کن که به دل فارغ از جهان باشی

Saib TabriziGhazal1 min