Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گریه سوختگان اشک کباب است تراخون این بی گنهان باده ناب است ترا
Ghazal 488دست شستن ز بقا آب حیات است تراخط کشیدن به جهان خط نجات است ترا
Ghazal 490خون ما گر سبب چهره آل است ترادر قدح ریز که چون شیر حلال است ترا
Ghazal 498نمک خال بود داغ تمنای تراشور لیلی است سیه خانه سودای ترا
Ghazal 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش راکه عرق داغ کند لاله سیرابش را
Ghazal 517نوخطی سلسله جنبان جنون است مراسبزه نیمرسی تشنه خون است مرا
Ghazal 519گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرااشک گلرنگ بود گر گهری هست مرا
Ghazal 529نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرایا ز فانوس، قباپوش توان کرد مرا
Ghazal 533برسانید به خاک قدم یار مراکه رسانید به جان این دل بیمار مرا
Ghazal 534از گلستان نشود غنچه دل باز مراپنجه سرو بود چنگل شهباز مرا
Ghazal 546نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون راسنگ اطفال شود کوه و کمر مجنون را
Ghazal 550گر به گلزار بری آن رخ افروخته راگل به بلبل نگذارد جگرسوخته را
Ghazal 551گریه بسیار بود نو به وجود آمده راخاک زندان بود از چرخ فرود آمده را
Ghazal 556لب میگون تو خمار کند تقوی راچشم بیمار تو آرد به زمین عیسی را
Ghazal 557گریه از دل نبرد کلفت روحانی راعرق شرم نشوید خط پیشانی را
Ghazal 564هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ماپیش خم گردن خود کج نکند شیشه ما
Ghazal 567روشن است از دل بی کینه ما سینه ماگوهر ماست چراغ دل گنجینه ما
Ghazal 568گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ماسبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما
Ghazal 575به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجاستاره سوخته ای نیست جز سپند آنجا
Ghazal 597خمار می نکند زرد ارغوان تراخزان نسیم بهارست گلستان ترا
Ghazal 600ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟که آب زندگی آتش بود سمندر را
Ghazal 601شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش راکه سوختن نبود اشتهای آتش را
Ghazal 602ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را
Ghazal 608به خنده ای بنواز این دل خراب مرابه شور حشر نمکسود کن کباب مرا
Ghazal 618زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرالب خموش به دارالامان رساند مرا
Ghazal 622ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟بریده ام ز جهان، با ثمر چه کار مرا؟
Ghazal 623نمی توان ز سخن ساختن خموش مراکه چون صدف ز دهان است رزق گوش مرا
Ghazal 628نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مراکه پیچ و تاب به زنجیرها کشیده مرا
Ghazal 644بس است تیغ تغافل من بلاجو رامکن به خون من آلوده تیغ ابرو را
Ghazal 647رساند ابر به جایی گهرفشانی راکه برد کوه غم از سینه ها گرانی را