Ghazal 151

می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مراچرخ گویا ساخت از آب و گل دیگر مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 164

چشم بر خورشید تابان نیست ویران مراکرم شب تابی برافروزد شبستان مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 168

نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مراکز دل سخت است در زیر قبا جوشن مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 188

می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مراتیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 193

هست در نقصان تمامی ها دل آگاه رامومیایی از شکست خویش باشد ماه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 200

جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده رافرش کردم در ره می دامن سجاده را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 209

از غبار خط فزون شد روشنایی دیده راتوتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 211

از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره رانیست از رطل گران اندیشه ای میخواره را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 249

می نماید پایکوبان دار را منصور ماتاک را آتش عنان سازد می پر زور را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 287

زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم مارو نمی‌تابیم از سیلاب، دریاییم ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 290

فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان مانقش پای ناقه لیلی است گلریزان ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 291

سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ماچون خزان در برگریزان است گلریزان ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 304

تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام‌هاچون رم آهو بیابانی شدند آرام‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 323

ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدادرین ابر سیه آن برق جولان می شود پیدا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 326

اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدابه هر جانب که رو آری چراغی می شود پیدا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 327

عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیداکه باشد قوت بازوی هر کس از کمان پیدا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 337

نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما رابه گلشن لذت ترک تماشا می برد ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 358

سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 362

فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود رافشاندم در غبار خاطر خود دانه خود را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 363

برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود رانهان تا چند دارم در نمد آیینه خود را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 371

ز خط عنبرین زیبد نقاب آن روی دلکش رابه از خاکستر خود نیست مرهم، داغ آتش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 374

به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش رابه یاقوت لب از رخ رنگ می گرداند آتش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 376

به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش رارم آهو به استقبال می آید کمندش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 377

چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش رابه گلچینان هدر می کرد خون لاله زارش را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 388

مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل راز خود طرف کلاه غنچه بیرون آورد گل را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 389

نکرد از ناله شبخیز با خود گرمخون گل رانشد روشن چراغ از شعله آواز بلبل را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 395

به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم رااگر چون غنچه از اهل دلی، دریاب این دم را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 396

مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم رابه درد باده کن تعمیر احوال خرابم را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 399

مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم رابه زهر چشم خوبان آب ده تیغ زبانم را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 402

ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان رارگ ابری کند شیرازه این جمع پریشان را

Saib TabriziGhazal1 min