من نگویم چون قدت سروی ز بستان برنخاستخاست اما فتنه انگیز و خرامان برنخاست

کی نمودی قد که هر سو فتنه بالا نشدکی گشودی رخ که از هر گوشه افغان برنخاست

مرده ام بی او چه سان بر آه من سوزد دلشکی کند در دل اثر آهی که از جان برنخاست

می کشم از دل خدنگش را و زو خون می چکدهمدمی ننشست پهلویم که گریان برنخاست

صبر بر نادیدنت رحمیست بر عالم ز منزانکه چشمی بر تو نگشادم که طوفان برنخاست

ظلم اشکم بین که تا گردیم با هم ساعتیگردبادی هم بآهم زین بیابان برنخاست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از سر کویت فضولی گر نخیزد دور نیستهیچ جا افتاده رفتار خوبان برنخاست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets