امید بود که خواهد جفای یارم کشتنکرد یار جفایی در انتظارم کشت

نکرد گرچه بهر وعده که کرد وفاهزار شکر که باری امیدوارم کشت

هزار بار مرا زنده کرد لعل لبشاگرچه غمزه شوخش هزار بارم کشت

مرا نکشت ز بسیاری جفا اغیارکم التفاتی آن سرو گل عذارم کشت

اگرچه داد ز کشتن مرا امان چشمتبلای هجر تو رحمی نکرد و زارم کشت

ز درد ساقی این بزم مرده ام که چرانداد باده جان بخش در خمارم کشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی از خط و از خال برده بودم جانتطاول خم گیسوی مشک بارم کشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love