چو بهر زینت آن گل‌چهره در آیینه می‌بیندز مژگان صد خدنگ آیینه را در سینه می‌بیند

نشاطی یافت دل تا درد عشقت یافت در سینهچو درویشی که در ویرانه گنجینه می‌بیند

اسیر عشق را از موی ژولیده‌ست ذوق دلاگر صوفی صفا در خرقه پشمینه می‌بیند

غمت هردم به داغ تازه زان می‌کند شادمکه در من حفظ حق صحبت دیرینه می‌بیند

چه باشد گر شود دل با غمت خرسند در عالمدرین ویرانه جز نقد غمت گنجینه می‌بیند

از آن روزی که جمعی زاهدان را دید در مسجددلم خواب پریشان هر شب آدینه می‌بیند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی پاک کن از کینه اغیار لوح دلکه ذوق از مهر مه‌رویان دل بی‌کینه می‌بیند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love