گر ترا هست دلا در ره غم میل رفیقبطلب جام شفق گون که رفیقست شفیق

شده ام کم شده رادی سرگردانیهست امید که راهی بنماید توفیق

ای که در ساحل راحت ز سبک بارانیدست ما گیر که در سیل سرشکم غریق

ره مقصود کسی برد که از سر بگذشتهر که دارد هوس کام جز این نیست طریق

نیست در عشق بتان حاصل ما غیر از اشکگهری بهتر ازین نیست درین بحر عمیق

واعظا چند کنی بر سر منبر جلوهپستی مایه تقلید نکرده تحقیق

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دل خونین فضولی بخیال رخ دوستخاتم دست بلا راست نگینی ز عقیق

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love