نه آنچنان شده محو خیال آن دهنمکه کس نشان ز وجودم دهد بجز سخنم

خیال موی میان بتان ضعیفم ساختچنانکه گشت گران بار روح بر بدم

بران سرم که کنم ترک جان و تن که ز دردبتنگ آمده جانم بجان رسیده تنم

حجاب هستی من مانعست وصل تراشکایت از که کنم در میان رقیب منم

بخون دل شده ام غرقه تا جدا زان گلچو لاله داغ دل آتش زده بپیرهنم

غریب ملک وجودم نمی دهد هرگزبدل قرار اقامت توجه وطنم

ز لوح صورت حالم بخوان حکایت عشقز من مپرس که من بی خبر ز خویشتنم

طبیب چاره دردم مکن که دور از دوستمن آن نیم که بود آرزوی زیستنم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو زلف یار فضولی خوشم که در ره عشقشکستگیست شعارم فتادگیست فنم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love