دمی مانند گردی گر جدا از خاک در گردمبگردون گر کشم سرباز می خواهم که برگردم

ز شوق پای بوس آن سهی سرو روان مردمره فرصت ندارم کاش خاک رهگذر گردم

طبیبا آن پری‌رو میل با دیوانه‌ها داردعلاج من مکن بگذار تا دیوانه تر گردم

ز برق آه خود چون شمع می سوزم ز سر تا پااگر نی دم بدم سر تا قدم از اشک تر گردم

بسینه می خلد صدخار محنت هر دمم زان گلسزد گر همچو غنچه غرقه در خون جگر گردم

ز تیغ آرزو بر سینه دارم چاکها هر سوبامیدی که تیر غمزه او را سپر گردم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی چون هوا تا کی کشم حبس حباب تنخوشا کایم برون وان سرو را بر گرد سر گردم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring