بهست گور و کفن از قبا و پیرهنیکه پاره پاره نسازند بهر سیم تنی

Ol qəbadən, pirəhəndən yaxşıdır qəbrü kəfənKim, onu yarın yolunda etməyirsən parə sən.

به تیغ محنت شیرین‌لبان که دارد تابمگر زمانه بسازد ز سنگ کوه‌کنی

Tab edə bilməz cəfa tiğinə şirin ləblərin,Xəlq edə dövran məgər daşdan, dəmirdən Kuhkən.

به پنبه‌های جراحت نهان چراست تنمچو نیست رسم که باشد شهید را کفنی

Bicəhət saysız yara örtmüş bu üryan cismimi,Mən şəhidəm, çü şəhid öldükdə etməzlər kəfən.

مرا مکش به جفا و ستم که می بایدستمگری چو تویی را جفاکشی چو منی

Gəl məni öldür cəfa ilə, cahandan kamın al,Sən kimi zalım məni-məzluma rəhm etsin nədən?

خدای را مده آن زلف پرشکن بر بادکه منزل دل آشفته است هر شکنی

Açma qıvrım zülfünü, vermə yelə, Allaha bax,Bu pərişan könlümə qıyma ola tərki-vətən.

به لطف غنچه مثال دهان تنگ تو نیستدرین که هست چنین نیست غنچه را سخنی

Qönçə heç vaxt olmamış qönçə dəhanın tək lətif,Qönçə də təsdiq edir bu fikri, ey qönçədəhən.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. غم خط تو فضولی ز دل برون نکندکه هست جای چنان سبزه چنین چمنی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. İstəməz çıxsın Füzuli qəlbdən zülfün qəmi,Eylə bir tər sünbülə layiq görülmüş bu çəmən.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love