بهست گور و کفن از قبا و پیرهنیکه پاره پاره نسازند بهر سیم تنی

به تیغ محنت شیرین‌لبان که دارد تابمگر زمانه بسازد ز سنگ کوه‌کنی

به پنبه‌های جراحت نهان چراست تنمچو نیست رسم که باشد شهید را کفنی

مرا مکش به جفا و ستم که می بایدستمگری چو تویی را جفاکشی چو منی

خدای را مده آن زلف پرشکن بر بادکه منزل دل آشفته است هر شکنی

به لطف غنچه مثال دهان تنگ تو نیستدرین که هست چنین نیست غنچه را سخنی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. غم خط تو فضولی ز دل برون نکندکه هست جای چنان سبزه چنین چمنی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love