Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
می کنم دل خرج تا سیمین بری پیدا کنممی دهم جان تا زجان شیرین تری پیدا کنم
Ghazal 5408جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنمچند لنگر در ضمیر خاک چون قارون کنم
Ghazal 5410دل اسیر طره عنبرفشانش چون کنمبا دل مجروح با مشکین سنانش چون کنم
Ghazal 5416رشته جسم گرانجان را ز سر وامیکنمسر برون چون سوزن از جیب مسیحا میکنم
Ghazal 5418در ریاضِ آفرینش صد دل بیبرگ رابا تهیدستی رعایت چون صنوبر میکنم
Ghazal 5435ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایمقطره خود را به دریای بقا پیوسته ایم
Ghazal 5443ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایمزهر را بسیار از یک خنده شکر کرده ایم
Ghazal 5447ما دماغ خشک را از باده گلشن کردهایمبارها این شمع را از آب روشن کردهایم
Ghazal 5456عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکندهایمخضر را در دام از موج سراب افکندهایم
Ghazal 5457روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکندهایمتا ز روی شاهد معنی نقاب افکندهایم
Ghazal 5458ما ز روی آتشین او نقاب افکندهایمبار اول ما بر این آتش کباب افکندهایم
Ghazal 5459ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایمیوسف خود را ز بی چشمی به چاه افکنده ایم
Ghazal 5470گرد باد دامن صحرای بی سامانیمهیچ کس را دل نمی سوزد به سرگردانیم
Ghazal 5473مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیمشیشه را سرو کنار چشمه کوثر کنیم
Ghazal 5494غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردمکفی خاکستر افسرده در کار صبا کردم
Ghazal 5495نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردمتماشای فروغ گوهر نایاب خود کردم
Ghazal 5499اگر بیپرده در گلزار افغان ساز میکردمزر گل را سپند شعله آواز میکردم
Ghazal 5510نیم نومید از عقبی گر از دنیا گره خوردمدر آنجا باز خواهم شد اگر اینجا گره خوردم
Ghazal 5511برآن می داردم همت که از افغان دهن بندمز سنگ سرمه سدی پیش یأجوج سخن بندم
Ghazal 5517ز دست خشک مرجان ناامید از بحر گردیدمز روی تلخ دریا دامن از وصل گهر چیدم
Ghazal 5522زبان شکوه فرسودی ز چرخ بیوفا دارمدلی در گرد کلفت چون چراغ آسیا دارم
Ghazal 5531امید چرب نرمی از خسیسان جهان دارمچه مجنونم که چشم روغن از ریگ روان دارم
Ghazal 5532شبستان جهان را روش از صدق بیان دارمکه من از راستی چون شمع آتش در دهان دارم
Ghazal 5558من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسمز دشمن دیگران ترسند و من از خویش می ترسم
Ghazal 5574ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانمنسیم صبح از بوی که بیمارست می دانم
Ghazal 5584گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینمز زلف شام غربت چهره صبح وطن بینم
Ghazal 5589نه رنگ و بو درین گلشن، نه برگ و بار می خواهمسرآزاده ای چون سرو ازین گلزار می خواهم
Ghazal 5600از نهانخانه عصمت به تماشا بخرامآهوان چشم به راهند به صحرا بخرام
Ghazal 5604تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته اماز خزف گوهر و از بید ثمر یافته ام
Ghazal 5609گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم