Fikret Sadig
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Böyük Azərbaycan şairi Seyid Məhəmmədhüseyn Şəhriyarın bədii irsinin xeyli hissəsi farsca olsa da, onun doğma ana dilində – türkcə qələmə aldığı əsərlər də, özünün yüksək poetik məziyyətlərinə görə, misilsiz sənət nümunələridir. Son 50 ilin qəti şəkildə təsdiqlənmiş həqiqətlərindən biri budur ki, Şəhriyar təkcə Azərbaycan, İran və şərq poeziyasının deyil, ümumilikdə dünya ədəbiyyatının görkəmli simalarındandır. Amma bu da danılmaz həqiqətdir ki, Şəhriyar vətəndaşı olduğu ölkənin – İranın təəssübünü nə qədər çəksə də, farsdilli şeirin gözəl nümunələrini yaratsa da, soykökünü bir an unutmayıb, ömrü boyu ürəyində sonsuz Azərbaycan eşqi, türk dili sevdası daşıyıb. Hətta İranda irticanın ən amansız dövründə, şərin, şovinizmin meydan suladığı zamanlarda da Şəhriyar mənsub olduğu xalqa, Azərbaycana bəslədiyi əzəli-əbədi sevgini dilə gətirməkdən, Ana vətənini tərənnüm etməkdən çəkinməyib. Məhz, bu tükənməz sevginin məhsulu kimi Şəhriyar qələmindən Azərbaycan yanğılı poetik nümunələr çıxıb, türkdilli poeziyanın nadir incilərindən olan «Heydərbabaya salam» yaranıb. Şairin bu ruhda yaratdığı gözəl əsərlərdən biri də farsca qələmə aldığı «Azərbaycan» şeiridir. İranda türk sayılan, özünə «türkəm» deyən hər kəs üçün ağır bir dövrdə yazılmış bu şeirin meydana gəlməsinə görə biz, sözsüz ki, Şəhriyara – onun qüdrətli şair qələminə, böyük vətənsevərliyinə və hədsiz cəsarətinə əbədi borcluyuq.Son vaxtlar İran həm daxilən təlatümlər keçirir, həm də xarici aləmlə münasibətlər baxımından ciddi gərginlik içərisindədir. Bu proseslərin fonunda Şəhriyarın soydaşlarının – İrandakı azərbaycanlı-türklərin taleyi xüsusi narahatlıq doğurur. Görünür, bu da təsadüfi deyil ki, Şəhriyar zaman-zaman belə keşməkeşlər yaşamış Güney Azərbaycanın İrandakı azərbaycanlı-türklərin taleyini, sabaha gedən yolunu özünün «Azərbaycan» şeirində mükəmməl səviyyədə təcəssüm etdirib.
Mahirə Abdullanın qatmaqarışıq nizamıBu yazı – bu kitabı görən kimi fikrimə gələn ilk təəssüratdır! İlk təəssürat – ilk məhəbbət kimi, bir az kor, bir az mübaliğəli olur. Amma çox təbii, ilkin və saf!İndi keçirəm yazını oxumağa. Yaşımı nəzərə alın. Bu qədər sözü əzbər deyə bilmərəm.
Orda nəhəng vardırŞair Vaqif Hüseynovun xatirəsinə*Mən Vaqifi iki dəfə gözüm dolusu görmüşəm. Bir – 60-cı illərdə, Bakıda. Onda ADU nəşriyyatında bir almanax nəşr olunmuşdu. Orda Vaqifin 3 bəndlik bir qoşması vardı. Qoşma çox sadə, rəvan və aydın dillə yazılmışdı. «…Görən qalacaqmı o çağa şeirim?» sualına gec də olsa, bu gün cavab veririk. Sənin dediyin o günlər gəlib Vaqif, şeirin də gəlib çıxıb bu çağa. Olub bizimlə çağdaş.
Hələ də şairlər doğulurQazax mahalında hələ də şairlər var – gördüm.Bu qızın şeirində torpaq qarışıq qızıl misralar gördüm. Ara-bir xalis külçələrə də rast gəldim.
Sərsəng – başımın daşı…Ürəkdə bir neçə sözüm paslanıb,Xatirəm ağlayıb, gözüm islanıb.
Pərakəndə və bütövGecə yarı,dön, bax yuxarı!
GörkAğzındakı dilindən bir ibrət al!Çevik gərdişinə bax!
O gəlini nənəm gördüIBaşında «Sürüşdüm-düşdüm»
Baba-nəvə nağılıQocalmışam, qəddim bükülüb,ayağım yorulub,
Fəxriyyə(«Qoca şairlərin sözü tükənib» deyən bir para gənclərə)*«Sözüm tükənib» – deyirsən,
Tele–şairBir şair gördüm efirdə,Kresloya sərələnib,
Sürrealist şeirMat qalmışam,mən bu işə.
EynənSevinc aşdı-daşdı eynən sel kimi,Eynən qanad açdı quş kimi fərəh.
Adımı çəkmə(Şeirimizin beşillik mənzərəsini çəkib, mənim adımı çəkməyənə)*Qumbaraya bərkitmişəm – mən adımı,
BölgüGözümün nurunu,qəlbimin odunu,
Görüş əzabıQərib ruhu qürbət eldə azıb bəlkə,Burdadırsa bəs, yuxuma gəlmir niyə?!
Şeir oxumağa adam tapılmırHayıf səndən, Balasadıq!Hayıf sənə, Balasadıq!
Olacaqİndən belə bütün yazdıqlarımınƏvvəli-axırı İlkin olacaq.
ÇəpərGöz açıbçayları balıq dolu,
Başqa-başqalarŞirin başqa, acı başqa,Qardaş başqa, bacı başqa.
AdamlarBir var – qəlbi qara, hisli adamlar,Bir var – adamların əsli adamlar.
Qışdan şikayətAllah, dön bəri, dön bəri,Bu çadıra diqqətlə bax!
«İçərişəhər» – təqvimdəTəqvimdə İçərişəhəri gördüm,çəkilib əcayib-qərayib
ŞəkilŞəklini asmaqçın, sənədivarda yer tapmadılar –
Dost dərdi«Gəlsə əcəl, verməz macal» – deyiblər,Gəldi, qapı dabanını kəsdirdi.
75-imBu il keçirilməyən yubileyiminşərəfinə yazılıb bu şeir
Mərsiyə əvəzinəƏlibala Hacızadənin xatirəsinə*(Eşitdim, bir az əvvəl qəbristanlıq-qəbristanlıq
Sən varsan deynən(Dünyada ən aydın şeir)*Çay axır…
Tarçı, tarı kökləİmarət¹ bağındaQızlar bayramında,
1. GiləQəşəng qızam, adım Gilə,Qonaq getdim dayımgilə.