Homam Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
جان را به جای زلفت جای دگر نباشدزین منزل خوش او را عزم سفر نباشد
Ghazal 63نیِ بینوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد
Ghazal 65برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
Rubai 65میآیم و از شرم چنان میافتمکز زندگی خود به گمان میافتم
Ghazal 69عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیدهاندآب حیوان در میان تیرگی نوشیدهاند
Ghazal 75به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند
Ghazal 79آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند
Rubai 81یک نکته معنی ز همه دنیی بهدنیی چه بود ز جنت الماوی به
Ghazal 85هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود
Rubai 85با شمع چو گرم شد سر پروانهبا شمع بسوخت خویشتن مردانه
Rubai 88ای همنفسان شدست وصلم سپریوقت است که آغاز کنم نوحهگری
Ghazal 92بهشت روی تو را پاک دیدهای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید
Ghazal 97سالها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید
Rubai 97یک رنج تحمل کنی از صد برهیچون نیک شوی ز صحبت بد برهی
Rubai 98ای نی که به ناله غم همیفرساییوز نغمه خوش طرب همیافزایی
Ghazal 100دوستان از دوستان یاد آوریدعهد یار مهربان یاد آورید
Ghazal 101دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشیدحلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید
Ghazal 102نفس کافر کیش را عشق تو در ایمان کشیددیو را حکم سلیمان باز در فرمان کشید
Ghazal 106دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشترشبی خیال تو از ملک جاودان خوشتر
Ghazal 109آفتابی و ز مهرت همه دلها محرورچشم روشن بود آن را که تو باشی منظور
Ghazal 126زهی مقبل که شد پیش تو مقبولبود دایم به سودای تو مشغول
Ghazal 128آرزومندم ولیکن کو قدمدر فراقت شد وجودم کالعدم
Ghazal 129ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمامنی که بود مه که زو مهر کند نور وام
Ghazal 130من به اومید تو از راه دراز آمدهامناز بگذار دمی چون به نیاز آمدهام
Ghazal 131چشم خود را دوست میدارم که رویش دیدهامعاشقم بر گوش خود کآواز او بشنیدهام
Ghazal 132من از دنیا و مافیها دل اندر نیکوان بستمعجب دارم که بشکیبم ز روی خوب تا هستم
Ghazal 137این منم در صحبت جانان که جان میپرورمگر به خوابش دیدمی هرگز نگشتی باورم
Ghazal 144تا کی آخر ز غمت ناله شبگیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم
Ghazal 147در رخت مینگرم صورت جان میبینمآنچه دل میطلبد پیش تو آن میبینم
Ghazal 148بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم