Miskin Abdal · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Bahar vaxtı yol başdadım Təbrizə,Günüm qaldı, ayım qaldı, il qaldı.
QocaldımYaman yerdə yoxlayıb məni,Hey desəm də qocalmaram, qocaldım,
Ya ƏliƏləstü-Rəbbi cəm xitab olanda,Xub qailəm o adma, ya Əli.
BaşınNamərd ilə yoldaş olma,Uzun ağrı çəkər başın.
DönərVətən deyib ağlayanın,Göz yaşları selə dönər.
Allah, ölümün haqdıBu nə dərddi, nə bəladı,Imdada çat, qadir Allah!
MəniÇərxi-fələk yarıtmadıDövlətdən, vardan məni;
AğlaramSultanlar əyləşdi nərgiz taxtında,Aralığa Şəmşir endi, ağlaram!
Bundan sənə nəAləmi palçıqdan yaradıb, yapdm,Yapıb da neylərsən, bundan sənə nə?
Əlif-LamTəmiz əkilmişəm, pak doğulmuşam,Atadan-anadan lütfi-halalam.
Narın üzə bilmərəmEy dost, sənin bağın cənnət, narın üzə bilmərəm,Ha silkinsəm, dəryan dərin, narın üzə bilmərəm.
Yol vermədimXoşbəyanlıq virdim oldu, böhtana yol vermədim,Şirin süxən əndəlibəm, hədyana yol vermədim.
Allah, ölümün haqdıBu dünya, o dünya var,Allah, ölümün haqdı!
Dünya, səndə nəyim qaldıEşit, deyim, dünya səndə,Ayım, ilim, yazım qaldı.
Gedin deyin Lələ bəyəGedin deyin Lələ bəyə,Bu naleyi-əfğanımı.