Nayyir Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مگو جان بی سبب بر گردن از مویت رسن دارددلی گم کرده امیدی بر آن چاه ذقن دارد
Ghazal 57زلف به ملک حسن به سر تا کله نهادبرداشت پای نخوت و بر فرق مه نهاد
Ghazal 72تیشه بر پا زدی ار داغ منش در دل بودآن قوی پنجه که در کوهکنی کامل بود
Ghazal 73دلبر من به چهره چون زلف معنبر آوردمهر نخوشه جا دهد مه به دو پیکر آورد
Ghazal 75افسرده دلان شورت نادیده بسر داردزین پردۀ شورانگیز خوش آنکه خبر دارد
Ghazal 76جان در خور خدنگ تو ابرو کمان نبودورنه دل رقیق تو نامهربان نبود
Ghazal 77گر نه چشمان تو در قصد گرفتارانندز چه هر گوشه از او صف زده خونخوارانند
Ghazal 79در قیامت اگرم زلف تو زنجیر شوددل ز دوزخ میر اندیشه که دلگیر شود
Ghazal 82این خودسری که زلف تو ای دلربا کندبا روزگار غمزدگان تا چهها کند
Ghazal 101من آن نیم که دل آزرده از جفای تو باشمگرم ز پیش نظر رانی از قفای تو باشم
Ghazal 116من ای حریف نه مرد شراب گلگونمبه شادکامی غم جام پر کن از خونم
Ghazal 119ای غلام بر سیمین تو زرین کمرانخاکسار کف پای تو سر تا جوران
Ghazal 121ای ساقی جان آبی بر آتشم از می زنچنگی بکف آر چنگ نائی تو هم آن نی زن
Ghazal 126من و وصال تو از خواب عجب خیالست اینولی خیال تو و خواب من محالست این
Ghazal 140خنک آن شبی که او رخ بفروزد از شرابیچکد از جگر مرا خون چو بر آتشی کبابی
Ghazal 3بستی برشته سر مو پای و دست ماگوئی برو که با تو نزیبد نشست ما
Ghazal 4بجان دوست که از درمران گدائی راکه جز درت نشناسد در سرائی را
Ghazal 7در کمالت چه دهم داد سخندانی راحد گذشته است از آنصورت انسانی را
Ghazal 13بی می نتوان برد بهسر فصل خزان راساقی بده آن جام پر از خون رزان را
Ghazal 21هر شکاری شود از چنگل شهباز گرفتجز دو چشمت که دل از وی نتوان باز گرفت
Ghazal 22لوحش الله صنما این چه دهان است و لب استخوشهچینان به هم آیید که وقت رطب است
Ghazal 38جانا حیوه من زلب می پرست تستبندم بپا مبند که جانم بدست تست
Ghazal 39آنرا که بپای تو سهی سرو سری نیستپیداست کش از عالم بالا خبری نیست
Ghazal 40جنبش کبک بزیبائی رفتار تو نیستپر طاوس بحسن خط رخسار تو نیست
Ghazal 42چند عمر اندر پی آب سکندر بگذردبگذر از ظلمات تن تا آبت از سر بگذرد
Ghazal 46چه بود با سر زلف تو کار جان بسر آیدز تارِ او گسلد رشته ایّ و جان بدر آید
Ghazal 48همچو نی وصل تو هر دم که مرا یاد آیدتا نفس هست دل از درد بفریاد آید
Ghazal 63از تو نتابم رخ ای نگار بمعبودگر چو خلیلم بری بآتش نمرود
Ghazal 70نه من از تنگی دام است که در فریادممی بنالم که بسر وقت رسد صیادم
Ghazal 78بتان چو زلف مسلسل به تاب میسازندبه گردن قمر از مو طناب میسازند