Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گر او پیدا شود بر من به شیدایی کشد کارمو گر من زو شوم پنهان به پیدایی کشد زارم
Ghazal 518من همان داغ محبت که تو دیدی دارمهم چنان در هوست زرد وز عشقت زارم
Ghazal 524صد بار ز مهرت ار بمیرمیک ذره دل از تو بر نگیرم
Ghazal 544صبا، چو برگذری سوی غمگسار دلمخبر کنش که: زهی بیخبر ز کار دلم!
Ghazal 546آن دوست که میبینم، آن دوست که میدانمتا آنکه رخش دیدم، او من شد و من آنم
Ghazal 547درهجر تو درمان دل خسته ندانمزان پیش که روزی به غمت میگذرانم
Ghazal 549نبودم مرد این میدان و آورد او به میدانمچو گویم کرد سرگردان و میبازد به چوگانم
Ghazal 551دل خود را به دیدار تو حاجتمند میدانمغم هجر تو بنیادم بخواهد کند، میدانم
Ghazal 553زلف مشکینت چو دامست، ای صنمعارضت ماه تمامست، ای صنم
Ghazal 564تیر تدبیر تو در کیش ندارم، چه کنم؟سپر جور تو با خویش ندارم، چه کنم؟
Ghazal 579چون ساعدت مساعد آنست رشتهایمدر خون خود، که عاشق آن دست گشتهایم
Ghazal 589حال این پیکر از آن بتگر دانا پرسیمیا خود از پیش حکیمان توانا پرسیم
Ghazal 611قصهٔ یار سبک روح نگفتم به گرانانکه چنین حال نشاید که بگویند به آنان
Ghazal 628باغ جهان روی تست، رای گلستان مکنطیرهٔ سنبل مخواه، طره پریشان مکن
Ghazal 629ای میر ترکان عجم، ترک وفاداری مکنجان عزیز من تویی، برجان من خواری مکن
Ghazal 632سر دل گویی، ز جان اندیشه کندر دلش دار، از زبان اندیشه کن
Ghazal 633خلاف دشمنان روزی نظر بر دوستان افگنحسودان را بخوابان چشم و بندی بر زبان افگن
Ghazal 664درین لشکر، که میبینی، سواری نیست غیر از توکسی دیگر درین عالم به کاری نیست غیر از تو
Ghazal 667ای آنکه، نیست جز بر یار انتعاش توبس میخروشد آن سخن دلخراش تو
Ghazal 690چون همه ملک وجود خانهٔ شاهست و شاهراه چه جویی به غیر؟ بیش چه پویی به راه؟
Ghazal 696ای از دهان تنگت شهری شکر گرفتهنام رخ تو گل را از خاک برگرفته
Ghazal 705یا به نزد خویشتن راهم بدهیا مجال ناله و آهم بده
Ghazal 706شب شد، به مستان اندکی تریاک بیداری بدهرندان سیکی خواره را گر ساغری داری، بده
Ghazal 711آنکه میخواست مرا بیدل و بییار شدهزود بینم چو خودش عاشق و غمخوار شده
Ghazal 723چمن پر گهر شد ز باران ژالهزمین پر کواکب ز یاقوت لاله
Ghazal 725در سر و سرای خود نگذاشتم الااللهوندر دل ورای خود نگذاشتم الاالله
Ghazal 731بسیار دشمنست مرا و تو دوست نهبا دوستان خویشتن اینها نکوست؟ نه
Ghazal 758او را که در سماع سخن نیست حالتیفریاد و رقص او نبود جز ضلالتی
Ghazal 766ما را چو توانی که ز خود دور فرستیاین نیز توانی که بما نور فرستی
Ghazal 768چون فتنه شدم بر رخت، ای حور بهشتیرفتی و مرا در غم خود زار بهشتی