Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
اگر حقایق معنی به گوش جان شنویحدیث بیلب و گفتار بیزبان شنوی
Rubai 2گر آدمیی دور شو از دمدمههاور گرگ نهای مگر و گرد رمهها
Rubai 7در کارگه غیب چو نقاش نخستجویندهٔ نقش خویشتن را میجست
Rubai 9دلدار مرا در غم و اندوه بکاستیک روز برم به مهر ننشست و نخاست
Rubai 15یارب، تو بدین قوت سهلی که مراستوین کوتهی مدت مهلی که مراست
Rubai 24ای بوده مرا ز جسم و جان هیچ به دستنابوده زبود این و آن هیچ به دست
Rubai 25زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادستاز وی دل عالمی به بند افتادست
Rubai 26حسنی که تو، ای نگار، داری بردستآن نقش چرا همی نگاری بردست؟
Rubai 55بر نطع تو اسب شیرکاری گرددفرزین تو پیل کارزاری گردد
Rubai 57هر کس که ز کبر و عجب باری دارداز عالم معرفت کناری دارد
Rubai 63ما پرتو جوهر روانیم و خردنی نی، که به ذات محض جانیم و خرد
Rubai 71کی ماه به حسن چون تو والا باشد؟یا چون سخنت لل لالا باشد؟
Rubai 73تا کی دلم از تو در بلایی باشد؟جانم ز غم تو در عنایی باشد؟
Rubai 105کردند دگر نگاربندان از نازدر دست تو دستوانه از مشک طراز
Rubai 116ای بدر فلک گرفته از رای تو رنگلالای ترا ز بدر و از لل ننگ
Rubai 118من خاک درم، تو آفتابی، ای دلنشگفت که بر سرم بتابی، ای دل
Rubai 120کم کن ز غمش فغان و مستی، ای دلوین بار بیفگن که شکستی، ای دل
Rubai 124ای چشم تو کرده بر دلم مدغم غملعل تو جراحت دل و مرهم هم
Rubai 130گفتا که: به شیوه آبرویت ریزموز باد ستیزه رنگ و بویت ریزم
Rubai 134هر لحظه به آیین وفا رای کنمخواهم که سر اندر کف آن پای کنم
Rubai 137تا کی ز میان؟ کناره سویی گیریمبرخیز که راه جست و جویی گیریم
Rubai 140ای قاعدهٔ تو مشک در مو بستنپای دل ما به بند گیسو بستن
Rubai 147روی من و خاک سر کویت پس ازینحلق من و حلقهای مویت پس ازین
Rubai 174ترسم رسد از من به تو آهی روزیزیرا که نمیکنی نگاهی روزی
Rubai 176ای خاک تو آب سبزه زار صافیتابوت تو سرو جویبار صافی
Rubai 178تا چند گریزم و به نازم خوانی؟من فاش گریزم و به رازم خوانی
Rubai 179صد سال سر خویشتن ار حلق کنیوندر تن خویش خرقهٔ دلق کنی
Murabba'آن سرو سهی چه نام دارد؟کان قامت خوش خرام دارد
Ghazal 4قراری چون ندارد جانم اینجادل خود را چه میرنجانم اینجا؟
Ghazal 5شب و روز مونس من غم آن نگار باداسر من بر آستان سر کوی یار بادا