Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای از دهان تنگت شهری شکر گرفتهنام رخ تو گل را از خاک برگرفته
Ghazal 705یا به نزد خویشتن راهم بدهیا مجال ناله و آهم بده
Ghazal 706شب شد، به مستان اندکی تریاک بیداری بدهرندان سیکی خواره را گر ساغری داری، بده
Ghazal 711آنکه میخواست مرا بیدل و بییار شدهزود بینم چو خودش عاشق و غمخوار شده
Ghazal 722ماییم و خراباتی پر بادهٔ جوشیدهجز رند خراباتی آن باده ننوشیده
Ghazal 723چمن پر گهر شد ز باران ژالهزمین پر کواکب ز یاقوت لاله
Ghazal 725در سر و سرای خود نگذاشتم الااللهوندر دل ورای خود نگذاشتم الاالله
Ghazal 731بسیار دشمنست مرا و تو دوست نهبا دوستان خویشتن اینها نکوست؟ نه
Ghazal 758او را که در سماع سخن نیست حالتیفریاد و رقص او نبود جز ضلالتی
Ghazal 766ما را چو توانی که ز خود دور فرستیاین نیز توانی که بما نور فرستی
Ghazal 768چون فتنه شدم بر رخت، ای حور بهشتیرفتی و مرا در غم خود زار بهشتی
Ghazal 773سوگند من شکستی، عهدم به باد دادیبا این ستیزه رویی روز و شبم به یادی
Ghazal 775نقشی ز صورت خود هر جا پدید کردیپس عشق دیدن آن در ما پدید کردی
Ghazal 779ببر دل از همه خوبان، اگر خردمندیبه شرط آنکه در آن زلف دلستان بندی
Ghazal 781نگارا، گر چه میدانم که بس بیمهر و پیوندیسلامت میفرستم با جهانی آرزومندی
Ghazal 783ما با تو رسم یاری گفتیم اگر شنیدیاحوال خود به زاری گفتیم اگر شنیدی
Ghazal 784دیده بسیار نگه کرد به هر بام و دریبجزو در نظر عقل نیامد دگری
Ghazal 788ز تورانیان تنگ چشمی سواریدر ایران به زلف سیه کرد کاری
Ghazal 792شب هجرانت، ای دلبر، شب یلداست پنداریرخت نوروز و دیدار تو عید ماست پنداری
Ghazal 795او شوی چو خود را تو از میانه بر گیریدر بها بیفزایی، تا بهانه بر گیری
Ghazal 803تو از رنگی که بر گردی کجا همرنگ ما باشی؟که ما را میرسد رندی و بیباکی و قلاشی
Ghazal 812بر ما ستم و خواری، ای طرفه پسر تا کی؟وندر پی وصلت ما پوینده بسر تا کی؟
Ghazal 822زهی! نادیده از خوبان کسی مثل تو در خیلیاگر روی ترا دیدی چو من مجنون شدی لیلی
Ghazal 825به خرابات گذارم ندهند از خامیسوی مسجد نتوانم شدن از بدنامی
Ghazal 834ای هر سر مویت را رویی به پریشانیصد روی خراشیده موی تو به پیشانی
Ghazal 837چه سود خاطر ما را به جانبت نگرانی؟که ما ز عشق تو زار و تو عاشق دگرانی
Ghazal 842نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانیگذر کنی ز بر من به نزد آنکه تو دانی
Ghazal 844صبح دمی که گرد رخ زلف شکسته خم زنیچون سر زلف خویشتن کار مرا بهم زنی
Ghazal 846گر نخواهی که نظر با من درویش کنیاین توانی که به صد غصه دلم ریش کنی
Ghazal 881ای نافهٔ چینی ز سر زلف تو بوییماه از هوست هر سرمه چون سر مویی